Транса́кцыя ’пагадненне, здзелка’, ’перавод грашовых сродкаў’ (Булыка, СІС). Інтэрнацыяналам, запазычаны праз рускую мову; ст.-бел. транзакцыя ’ўмова’ (1686 г.) запазычана са ст.-польск. transakcyja, якое з лац. trānsāctio ’пагадненне, здзелка’, ’завяршэнне, заканчэнне’.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

рэгіён, -у, мн. -ы, -аў, м.

Вялікая вобласць, група суседніх краін або тэрыторыі, раёны, аб’яднаныя па якіх-н. агульных прыметах.

Геаграфічны р.

Эканамічны р.

|| прым. рэгіяна́льны, -ая, -ае.

Рэгіянальнае пагадненне.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

рэгіяна́льны, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да пэўнага рэгіёна. Рэгіянальны слоўнік. Рэгіянальная нарада. Рэгіянальнае пагадненне дзяржаў.

[Ад лац. regionalis — абласны.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

тракта́т, -а, М -та́це, мн. -ы, -аў, м.

1. Навуковая праца, у якой разглядаецца пэўнае пытанне ці праблема.

Філасофскі т.

2. Міжнародны дагавор, пагадненне (спец.).

Мірны т.

|| прым. тракта́тны, -ая, -ае.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

agreement [əˈgri:mənt] n.

1. зго́да, дамо́ў ленасць;

come to an agreement прыйсці́ да зго́ды; пагадзі́цца

2. пагадне́нне, дагаво́р;

a trade agreement гандлёвае пагадне́нне;

a bilateral agreement двухбако́вае пагадне́нне

3. ling. дапасава́нне

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

porozumienie

porozumieni|e

н. пагадненне; дамова;

dojść do ~a z kim — прыйсці да пагаднення з кім;

w ~u z kim — па дамоўленасці з кім;

~e handlowe — гандлёвае пагадненне;

~e dwustronne — двухбаковае пагадненне;

~e gospodarcze — эканамічнае пагадненне;

~e międzynarodowe — міжнароднае пагадненне;

~e wielostronne — шматбаковае пагадненне;

zawrzeć ~e — заключыць пагадненне

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

contract​1 [ˈkɒntrækt] n. кантра́кт, дамо́ва, дагаво́р, пагадне́нне

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

мір¹, -у, м.

1. Адсутнасць варожасці, вайны; згода.

Барацьба народаў за м.

Жыць у міры.

У сям’і м.

2. Пагадненне ваюючых бакоў аб канчатковым спыненні ваенных дзеянняў.

Падпісаць м.

|| прым. мі́рны, -ая, -ае.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

згаво́р, ‑у, м.

Узаемная дамоўленасць, узаемнае пагадненне. Неяк сам сабою, без згавору, без папярэдняй падрыхтоўкі пачаўся мітынг. Галавач.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

пакт

(лац. pactum = дагавор)

міжнародны дагавор, пагадненне.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)