ЗБОЖЖАСХО́ВІШЧА,
будынак або збудаванне для захоўвання харчовага ці фуражнага збожжа і насеннага зерня. Бываюць напольныя (збожжасклады), засекавыя (бункерныя) і сіласныя. Для загрузкі і выгрузкі збожжа маюць норыі, транспарцёры (стужачныя, вібрацыйныя, шнэкавыя, скрабалкавыя), зернепагрузчыкі, зерняпульты, пнеўматранспарт, самацечныя зернеправоды і інш. Абсталёўваюцца зернеачышчальнымі машынамі, зернесушылкамі, вентылятарамі.
Падлогавыя З. — аднапавярховыя будынкі, звычайна з верхняй і ніжняй галерэямі, з гарыз. або нахіленай падлогай; для адначасовага захоўвання некалькіх розных партый зерня (у адсеках, адгароджаных разборнымі шчытамі). Засекавыя З. — склады, раздзеленыя пастаяннымі перагародкамі на засекі, або склады з бункерамі, якія маюць нахіленыя і конусныя днішчы; для захоўвання некалькіх партый (сартоў) збожжа. Сіласныя З. — ёмістасці выш. 25—30 м, круглыя, прама- або многавугольныя ў плане, з лейкападобнымі днішчамі ў выглядзе конусаў. Найб. дасканалыя з іх — элеватары. З., прызначаныя для захоўвання збожжа і насення насыпам, маюць прыстасаванні для прымусовай аэрацыі (аэраднішчы, аэражолабы і інш.), сіласныя — устаноўкі для аэравання.
В.П.Чабатароў.
т. 7, с. 28
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
ве́яльшчык, ‑а, м.
Той, хто вее збожжа або працуе пры веялцы.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
зда́тчык, ‑а, м.
Той, хто здае тавар, прадукцыю, маёмасць. Здатчык збожжа.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
свежаско́шаны, ‑ая, ‑ае.
Нядаўна, толькі што скошаны. Свежаскошанае збожжа. Свежаскошаная канюшына.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
снопасушы́льны, ‑ая, ‑ае.
Прызначаны для сушкі збожжа ў снапах. Снопасушыльнае збудаванне.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
сырамало́тны, ‑ая, ‑ае.
Вымалачаны адразу пасля сушкі ў полі (пра збожжа).
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
zboże
zboż|e
н.
1. збожжа;
skup ~a — нарыхтоўка збожжа;
2. жарг. гарэлка
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
цэп, -а, мн. цапы́, цапо́ў, м.
Прылада для малацьбы збожжа ручным спосабам, якая складаецца з доўгай палкі (цапільна) з прымацаваным да яе гужыкам драўлянага біча.
Малаціць у тры цапы.
|| прым. цэ́павы, -ая, -ае.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
ару́д
(літ. aruodas)
адгароджанае месца ў клеці, куды ссыпаюць збожжа, муку; засек.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
сві́ран
(літ. svirnas)
будынак, прызначаны для захоўвання збожжа, прадуктаў, рэчаў і інш.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)