рух газу, пры якім скорасць часціц перавышае мясц. скорасць гуку ў разгляданай вобласці газу. Ажыццяўляецца, напр., пры руху пары або газу праз звышгукавое сапло (сапло Лаваля), пры абцяканні паветраным патокам самалётаў, ракет, артыл. снарадаў, метэарытаў і інш., скорасць якіх перавышае скорасць гуку ў паветры. Суправаджаецца ўтварэннем скачкоў ушчыльнення (гл.Ударная хваля).
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
прагуча́ць, 1 і 2 ас. не ўжыв., -чы́ць; зак.
1. Раздацца (пра які-н. гук).
Прагучаў стрэл.
2. Праявіцца, выявіцца (у гуку, голасе і пад.).
У яго голасе прагучала іронія.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
ферма́та, ‑ы, ДМ ‑маце, ж.
У музыцы — знак, які абазначае павелічэнне працягласці гуку або паўзы ў залежнасці ад характару твора, намераў і густу выканаўцы. // Павелічэнне гуку або паўзы пры выкананні, у адпаведнасці з такім знакам.
[Іт. fermata.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
тонфі́льм, ‑а, м.
1.Уст. Гукавы кінафільм.
2.Спец. Стужка з запісам гуку.
[Ням. Tonfilm.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
цмок², выкл.
1.Ужыв. гукапераймальна для абазначэння адрывістага гуку, які атрымліваецца раптоўным раскрыццём сціснутых губ.
2.у знач.вык.Ужыв. ў знач.дзеясл. цмокаць—цмокнуць (разм.).
Хлопчык ц. у шчаку бабулю.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
acoustic mine
акусты́чная мі́на (яка́я разрыва́ецца ад гу́ку)
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
гукаме́трыя, ‑і, ж.
Спец. Раздзел прыкладной акустыкі, які займаецца пытаннямі вызначэння месцазнаходжання крыніцы гуку.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
альтэра́цыя, ‑і, ж.
Спец. Павышэнне або паніжэнне гуку на паўтона або на цэлы тон.
[Ад лац. alteratio — змяненне.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
назалізава́ць, ‑зую, ‑зуеш, ‑зуе; зак. і незак., што.
Спец. Надаць (надаваць) гуку насавое адценне.
[Ад лац. nasalis — насавы.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
ГУКАВЫ́ ЦІСК,
дадатковы ціск, што ўзнікае ў вадкім або газападобным асяроддзі пры праходжанні ў ім гукавой хвалі; асн. характарыстыка гуку. Гукавая хваля выклікае ў асяроддзі згушчэнні і разрэджванні, якія і ствараюць дадатковыя змены ціску ў адносінах да яго сярэдняга значэння. Пры значным гукавым ціску можа парушацца суцэльнасць вадкасці (гл.Кавітацыя). Вымяраецца ў паскалях. Гукавы ціск трэба адрозніваць ад ціску гуку.