сама́лі і самалі́, нескл.; адз. сама́лі і самалі́, нескл., м. і ж.

1. Народ, які жыве на паўвостраве Самалі ў Афрыцы.

2. у знач. нескл. прым. Мова народа самалі.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

сінані́міка, ‑і, ДМ ‑міцы, ж.

1. Сукупнасць сінонімаў якой‑н. мовы. Стараславянская мова выпрацавала даволі багатую сіпаніміку, шырокаразгалінаваную сістэму сэнсавых адценняў. Шакун.

2. Аддзел лексікалогіі, які вывучае сінонімы.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

classic​1 [ˈklæsɪk] n.

1. кла́сік

2. класі́чны твор;

the classics грэ́чаская і лаці́нская мо́ва/літарату́ра

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

oracja

ж.

1. уст. мова, прамова;

2. разм. марнаслоўе, пустаслоўе

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

białoruszczyzna

ж. усё беларускае (мова, культура і да т.п.), беларушчына

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

Kazakh

[kəˈzɑ:k]

n.

1) каза́х -а m.

2) каза́ская мо́ва

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

language

[ˈlæŋgwɪdʒ]

n.

1) мо́ва f.

2) стыль -ю m.

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

Gaulish

[ˈgɔlɪʃ]

1.

adj.

га́льскі (культу́ра)

2.

n.

га́льская мо́ва

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

і́дыш

(ням. jüdisch = яўрэйскі)

мова часткі яўрэяў, якія пражываюць у Еўропе, Амерыцы, Паўд. Афрыцы, заснаваная на нямецкіх дыялектах.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

манатані́чны

(ад мана- + танічны)

лінгв. які не выкарыстоўвае меладычных адрозненняў для проціпастаўлення марфем і слоў (напр. беларуская мова).

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)