Klúmpen m -s, -

1) глы́ба, камя́к; згу́стак; злі́так;

ein ~ Gold залаты́ самаро́дак

2) ку́ча;

álles auf éinen ~ wérfen* валі́ць усё ў адну́ ку́чу (тс. перан.)

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

Wucht f -, -en

1) ця́жар

2) сі́ла, магу́тнасць (удару і г.д.; тс. перан. – доказаў);

mit vóller ~ з усёй сі́лы [сі́лай]

3) фіз. кінеты́чная эне́ргія, жыва́я сі́ла

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

zúkehren vt паваро́чваць; перан. адвярну́цца (ад каго-н.);

j-m das Gesícht ~ павярну́цца да каго́-н. тва́рам;

(D) zúgekehrt sein быць паве́рнутым (да чаго-н.)

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

plajta

plajt|a

ж.

1. банкруцтва з намерам;

2. перан. банкруцтва, правал, няўдача;

zrobić ~ę — а) збанкрутаваць;

панесці няўдачу; праваліцца

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

pociągnąć

pociągn|ąć

зак.

1. пацягнуць;

2. пакрыць;

3. перан. прыцягнуць;

on długo nie ~ie разм. ён доўга не працягне

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

powołać

зак.

1. прызваць, прызначыць;

powołać na stanowisko — прызначыць на пасаду;

2. перан. стварыць, арганізаваць; заснаваць;

powołać komisję — стварыць камісію

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

wałkować

незак.

1. раскатваць;

wałkować ciasto — раскатваць цеста;

2. перан. перажоўваць;

wałkować temat — перажоўваць тэму; пераліваць з пустога ў парожняе

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

nierówny

1. няроўны;

nierówny plac — няроўны пляц;

2. неаднолькавы; няроўны;

nierówny poziom — неаднолькавы ўзровень;

nierówny charakter перан. няроўны (зменлівы) характар

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

nurt, ~u

м.

1. фарватэр;

2. плынь, цячэнне;

nurt rzeki — цячэнне (плынь) ракі;

3. перан. ход;

nurt spraw — ход спраў

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

obrachować

obrachowa|ć

зак.

1. падлічыць; разлічыць, палічыць;

2. перан. разлічыць; узважыць; абдумаць;

wszystko sobie ~ł — ён усё узважыў (абдумаў)

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)