Ка ’кажа’ (Кліх, Рам., Сержп., Федар., 1, Янк. 1, Янк. 2, Сержп. Грам.). Паводле Карскага, 1, 267, ка < кажа, як мо < можа, у выніку рэдукцыі слова, якое часта ўжываецца ў апавядальнай мове. Параўн. іншы прыклад алеграформы казаць: балг. дыял. каам казу(в)ам.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

dokonany

закончаны;

czasownik dokonany грам. дзеяслоў закончанага трывання;

fakt dokonany — здзейснены факт

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

oboczny

oboczn|y

1. сумежны;

2. грам. паралельны;

formy ~e — паралельныя формы

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

zdrobniały

zdrobniał|y

1. памяньшальны;

formy ~e грам. памяньшальныя формы;

2. здрабнелы

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

pauza

ж.

1. муз. паўза;

2. (у школе) перапынак;

3. грам. працяжнік

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

współrzędny

współrzędn|y

1. раўназначны;

2. спец. каардынатны;

3. ~a ж. спец. каардыната;

układ ~ych — сістэма каардынат;

zdanie ~e грам. складаназлучаны сказ;

spójnik ~y грам. злучальны злучнік

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

усло́вный в разн. знач. умо́ўны;

усло́вный знак умо́ўны знак;

усло́вное согла́сие умо́ўная зго́да;

усло́вная пра́вда умо́ўная пра́ўда;

усло́вная ли́ния перен. умо́ўная лі́нія;

усло́вный жест умо́ўны жэст;

усло́вный сою́з грам. умо́ўны злу́чнік;

усло́вное наклоне́ние грам. умо́ўны лад;

усло́вная па́хота с.-х. умо́ўнае во́рыва.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

Просць, пруосць ’частка ракі (прамое, някручанае цячэнне)’ (Сержп. Грам.), просць ’вузкае месца на рацэ’ (ТС), ’прасцяг’ (слаўг., Яшк.). Рус. прость ’дарога напрасткі’, укр. прість ’правал, бяздонне’. Дэрыват ад просты (гл.); адносна семантыкі ўкраінскага слова гл. ЕСУМ, 5, 588; іншыя паралелі гл. Куркіна, Этимология–1968, 102.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

атрыбу́т м.

1. (пра ўласцівасць, прыкмету) Attribút n -(e)s -e, Mérkmal n -s, -e;

2. грам. гл. азначэнне

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

мужчы́нскі Männer-, Mánnes-, Hérren-; männlich;

мужчы́нскі краве́ц Hérrenschneider m -s, -;

мужчы́нскі род грам. männliches Geschlécht, Máskulinum n -s, -na

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)