МО́ДА (франц. mode ад лац. modus мера, узор, спосаб),
1) непрацяглае панаванне пэўнага густу ў якой-н. сферы жыцця або культуры; у вузкім сэнсе — змена ўзораў адзення на працягу адносна кароткага прамежку часу.
2) Нетрывалая папулярнасць, якая хутка праходзіць.
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
бы¹ (пасля галосных — б), часц.
Ужыв. пры дзеясловах прошлага часу, інфінітывах са знач.:
1) умоўнай магчымасці дзеяння.
Я паехаў бы, калі б быў час;
2) ветлівай прапановы.
Ты прылёг бы на хвіліну;
3) пажадання.
Паспець бы да дажджу прывезці сена;
4) просьбы.
Праведаў бы ты бацьку;
5) боязі, апаскі.
Паспець бы на цягнік.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
after3[ˈɑ:ftə]conj. (у даданых сказах часу) пасля́ таго́ як;
I found your keys after you had left. Я знайшоў твае ключы, як ты пайшоў.
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
date1[deɪt]n.
1. да́та, чысло́
2. спатка́нне, сустрэ́ча
♦
out of date устарэ́лы; пратэрмінава́ны, несапра́ўдны;
to date да гэ́тага ча́су;
up to date суча́сны
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
interval[ˈɪntəvl]n.(between)
1. праме́жак, інтэрва́л;
at intervals час ад ча́су;
at intervals of 10 metres з праме́жкам у 10 ме́траў
2.BrE перапы́нак; антра́кт
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
regularly[ˈregjələli]adv.
1. рэгуля́рна, праз адно́лькавыя праме́жкі ча́су;
The club meets regularly once a fortnight. Клуб збіраецца рэгулярна, раз у два тыдні.
2. пра́вільна, разме́рана
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
typify[ˈtɪpɪfaɪ]v.
1. служы́ць тыпо́вым пры́кладам; сімвалізава́ць;
They strikingly typify the spirit of their time. Яны – яркія выразнікі духу свайго часу.
2. быць право́бразам, прататы́пам
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
ДЗЕЯСЛО́Ў,
знамянальная часціна мовы, якая абазначае працэс, што адбываецца ў часе. Паняцце працэсу аб’ядноўвае прыватныя значэнні фіз. дзеяння, руху, перамяшчэння, стану, адносін, выяўлення ці змены прыкметы. У бел. мове Дз. мае формы стану, трывання, ладу, часу, асобы, ліку, зваротнасці і незваротнасці (гл. адпаведныя арт.). Дз. ўмоўнага ладу і прошлага часу абвеснага ладу маюць род — мужчынскі, жаночы, ніякі («ішоў», «ішла», «ішло»). Неспрагальныя формы Дз. — інфінітыў, дзеепрыметнік, дзеепрыслоўе. Асобную групу складаюць безасабовыя Дз. («світае», «пацяплела», «шанцуе»).
У старабел. мове закончанае і незакончанае трыванні не проціпастаўляліся, але было болей форм часу (перфект. аорыст. плюсквамперфект, будучы I, будучы II і інш.), якія паказвалі закончанасць ці працягласць дзеяння; часцей ужываліся дзеепрыметнікі. Словаўтварэнне Дз. у сучаснай бел. мове надзвычай багатае прэфіксацыяй («ехаць — аб’ехаць — выехаць — даехаць — з’ехаць — наехаць — недаехаць — паехаць — пераехаць — прыехаць — уз’ехаць» і г.д.). Асн. сінтаксічная роля Дз. — быць выказнікам. Інфінітыў, дзеепрыметнік і дзеепрыслоўе выступаюць і ў ролі інш. членаў сказа. У залежнасці ад адносін да аб’екта Дз. падзяляюцца на пераходныя, якія спалучаюцца з прамым дапаўненнем («будаваць дом», «выпіць квасу», «гандляваць агароднінай»), і непераходныя («ісці», «бялець», «сталярнічаць»).