intonation [ˌɪntəˈneɪʃn] n.

1. ling. інтана́цыя

2. mus. тон

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

сба́вить сов., в разн. знач. зба́віць;

◊

сба́вить тон зба́віць тон;

сба́вить спе́си (кому-л.) збіць фанабэ́рыю (пы́ху) каму-небудзь; см. сбавля́ть;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

палемі́чны, -ая, -ае.

1. Які мае адносіны да палемікі, уласцівы для палемікі.

П. тон.

2. Які заключае ў сабе палеміку.

Палемічная літаратура.

|| наз. палемі́чнасць, -і, ж.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

вярбо́ўшчык, ‑а, м.

Тон, хто займаецца вярбоўкай.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

імпарцёр, ‑а, м.

Тон, хто імпартуе тавары.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

acid​2 [ˈæsɪd] adj.

1. кі́слы

2. е́дкі; з’е́длівы (тон)

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

АЛЬТЭРА́ЦЫЯ (ад лац. alteratio змяненне) у музыцы, 1) павышэнне або паніжэнне ступені асн. гукарада без змены яе назвы. Знакі альтэрацыі: ♯ (дыез, павышэнне на паўтон), ♭ (бемоль, паніжэнне на паўтон), 𝄪 (дубль-дыез, павышэнне на тон), ♭♭ (дубль-бемоль, паніжэнне на тон), ♮ (бекар, адмаўленне ад папярэдняга павышэння ці паніжэння гуку). Знакі альтэрацыі, выстаўленыя ў пач. нотнага радка пры ключы, дзейнічаюць ва ўсіх актавах, пакуль іх не зменяць, знакі альтэрацыі перад нотай (выпадковыя) — толькі ў адной актаве ў межах аднаго такта.

2) У вучэнні аб гармоніі — адзін з тыпаў храматыкі (гл. Храматызм).

т. 1, с. 285

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

павыша́ць несов.

1. в разн. знач. повыша́ть; поднима́ть;

2. (в должности) повыша́ть;

1, 2 см. павы́сіць;

◊ п. го́лас — повыша́ть го́лос;

п. тон — повыша́ть тон

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

нерашу́чы гл. нерашу́ча;

нерашу́чы тон únsicherer Ton

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

даве́рлівы, -ая, -ае.

Які лёгка верыць у шчырасць, праўдзівасць, адносіцца да ўсіх з давер’ем; заснаваны на давер’і.

Д. чалавек.

Д. тон.

Даверлівыя адносіны.

|| наз. даве́рлівасць, -і, ж.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)