Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
чыта́цца, 1 і 2 ас. не ўжыв., -а́ецца; незак.
1. Паддавацца чытанню; быць чытэльным.
Апавяданне чытаецца з цікавасцю.
Надпіс цяжка чытаецца.
2.безас. Пра наяўнасць жадання ці магчымасці чытаць.
Мне сёння не чытаецца.
3.перан. Распазнавацца, угадвацца па якіх-н. прыкметах.
У вачах чытаўся сум.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
Ны́некавых ’сёння’ (астрав., Сцяшк. Сл.). Да піня ’сёння’ (гл.), ускладненага партыкуламі і канчаткам -ых, які належаў форме род. скл. мн. л. (Карскі 2–3, 67): ніне‑ка‑ва > нінекавых як учорых ’учора’ (Мат. Маг.); ы пасля п сведчыць, магчыма, аб захаванні архаічнай формы ныне (звычайна ў беларускіх гаворках ы > і, гл. Карскі, 1, 236) або аб уплыве рускай мовы, параўн., аднак, нынёйшы (нынѣиший) ’цяперашні, сённяшні’ (Нас.).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Пашвэ́ндзіць (экспр.) ’пашанцаваць’ (кругл., Жыв. нар. сл.). Скажонае пашчэнціць (< польск.poszczęścić ’тс’) і швэндацца (гл.) — параўн. ілюстрацыю: Сёння майму каню пашвэндзіла:цэлы дзень пръгуляў.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
дамало́ткі, ‑так; адз.няма.
Разм. Завяршэнне малацьбы. Сёння ў калгасе дамалоткі.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
заво́знав знач. безл. сказ., разг. заво́зно;
у млы́не сёння з. — на ме́льнице сего́дня заво́зно
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
вы́зваццасов. вы́зваться;
ён ~ваўся адпрацава́ць сёння за мяне́ — он вы́звался отрабо́тать сего́дня за меня́
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
нямо́жацца:
мне сёння нямо́жацца ich bin héute únpässlich; ich fühle mich únwohl
Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)
dzisiaj
1. сягоння, сёння;
dzisiaj rano (wieczorem) — сёння ўранку (увечары);
od dzisiaj — з сённяшняга дня;
2. цяпер; у наш (цяперашні) час;
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
венесуэльскі архітэктар. Скончыў Нац. школу прыгожых мастацтваў у Парыжы (1928). Працаваць пачаў у гіст. стылях, з канца 1940-х г. перайшоў на пазіцыі функцыяналізму. Яго пабудовы вызначаюцца маст. выразнасцю канстр. сістэм, дынамічнасцю кампазіцыі, выкарыстаннем скульптуры, жывапісу, мазаікі (комплексы універсітэцкага гарадка, 1944—57, жылых кварталаў Эль-Параіса, 1952—54 у Каракасе і інш.). Аўтар кнігі «Каракас учора і сёння» (1950).