сла́ўны

1. гл. славyты;

2. разм. (сімпатычны, прыемны) gut, fein, nett

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

пажада́ны

1. (які адпавядае інтарэсам) wünschenswert, erwünscht;

2. (прыемны) ángenehm, gefällig

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

bouquet [buˈkeɪ] n.

1. буке́т (кветак)

2. прые́мны пах, во́дар (віна, ежы)

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

silky [ˈsɪlki] adj.

1. шаўкаві́сты

2. прые́мны, даліка́тны;

silky manners мя́ккія мане́ры

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

toothsome [ˈtu:θsəm] adj. fml прые́мны на смак;

toothsome dessert ве́льмі сма́чны дэсе́рт

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

ПАХУЧАКАЛАСНІ́К (Anthoxanthum),

род кветкавых раслін сям, метлюжковых. Каля 20 відаў. Пашыраны ў Еўразіі і Афрыцы (як заноснае — на ўсіх кантынентах). На Беларусі 1 від — П. духмяны, або пахучы каласок (Aodoratum). Трапляецца ў лясах, хмызняках, на лугах.

П. духмяны — шматгадовая травяністая расліна. выш. да 50 см. Утварае дзярнінкі. Сцёблы голыя, гладкія. Лісце лінейнае, голае або апушанае. Суквецце — зеленавата-бурая коласападобная мяцёлка. Плод — зярняўка. Расліна мае кумарыны, якія надаюць сену прыемны пах. Выкарыстоўваецца ў медыцыне, харч. і парфумернай прам-сці.

Пахучакаласнік духмяны.

т. 12, с. 240

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

perfume [ˈpɜ:fju:m] n.

1. во́дар, духмя́насць, прые́мны пах;

the fragrant perfume of the flowers прые́мны пах кве́так

2. духі́, парфу́ма;

She never wears perfume. Яна ніколі не карыстаецца духамі.

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

przyjemny

przyjemn|y

прыемны;

~y dla oka (ucha) — прыемны для зроку (слыху);

łączyć ~e z pożytecznym — спалучаць прыемнае з карысным

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

духмя́насць, ‑і, ж.

Прыемны пах, водар. Паветра цякло шырокімі струменямі: то цёплае, напоенае пахам смалы і духмянасцю траў, то вільготнае. Шамякін.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

самазма́нства, ‑а, н.

Зман самога сябе; унушэнне сабе таго, чаго сапраўды не існуе. [Лабановіч] сам наводзіў на сябе прыемны туман самазманства. Колас.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)