Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
здо́льшчына, ‑ы, ж.
Арэнда зямлі, пры якой плата ўносіцца не грашамі, а часткай (доляй) ураджаю.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
паміну́тны, -ая, -ае.
1. Які адбываецца кожную мінуту, бесперапынна.
Памінутныя выклікі да тэлефона.
Памінутна (прысл.) турбуюць.
2. Які вылічваецца па мінутах.
Памінутная плата за тэлефонныя перагаворы.
|| наз.паміну́тнасць, -і, ж. (да 1 знач.).
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
прыба́вачны, ‑ая, ‑ае.
Які з’яўляецца прыбаўкай (у 2 знач.); дадатковы. Прыбавачная плата.
•••
Прыбавачная вартасцьгл. вартасць.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
дапла́та, -ы, ДМ -ла́це, ж.
1.гл. даплаціць.
2. Дадатковая плата.
Атрымаць даплату за звышурочную работу.
Д. за багаж.
|| прым.даплатны́, -а́я, -о́е.
Даплатная каса.
○
Даплатное пісьмо — пісьмо, за перасылку якога плаціць атрымальнік.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
пагаме́нт
(іт. pagamento)
фін.плата наяўнымі грашыма.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
франкіро́ўкаж., спец.
1. (действие) франкиро́вка, франки́рование ср.;
2. (плата) франкиро́вка
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
запла́та, ‑ы, ДМ ‑плаце, ж.
Разм. Тое, што і плата. Якая заслуга, такая і заплата.Прыказка.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
Пе́нсія, пэ́нсія, пэ́нсыя ’штомесячнае грашовае забеспячэнне ў старасці, заработная плата’ (ТСБМ, Яруш., Сл. ПЗБ), ’жалаванне, узнагарода’ (Шпіл.). З польск.pensja, penzja ’сталае гадавое жалаванне, плата’, якое з лац.pēnsio ’ўзнагароджанне, плата, плацеж’.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
КУНІ́ЦА,
1) апрацаваная шкурка куніцы, якая ў ВКЛ да 16 ст. выкарыстоўвалася як сродак плацяжу; агульная назва грошай.
2) Адзін з пашыраных відаў аброку (чыншу) у 15—17 ст., які плацілі кунічнікі за ўзятую ў арэнду зямлю, пчальнікі, права карыстання вадаёмамі і інш. Называлася таксама кунічная плата, кунічныя пенязі. Плата ў велікакняжацкі скарб за карыстанне мясц. насельніцтвам паляўнічымі ўгоддзямі на У Беларусі наз. кунічная даніна. К. спаганялася ў натуральным выглядзе («шэрсцю»), а з 16 ст. пералічвалася на грошы, звычайна адпавядала 12 грошам.
3) Плата нявесты-сялянкі, якая выходзіла замуж у чужую воласць. Выплачвалася грашамі, збожжам, палатном і інш. 4) Малаўжывальная назва валокі ў 16 ст.
