зло́ сна нареч.
1. зло, зло́ бно; же́ лчно; серди́ то; раздражённо;
2. зло, зло́ бно; зло́ стно; в сердца́ х;
3. я́ ро, я́ ростно;
1-3 см. зло́ сны
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
bí ssig a
1) які́ куса́ ецца
2) зло́ сны ; кплі́ вы, з’е́ длівы
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
bí tter a
1) го́ ркі
2) крыўдны
3) зло́ сны ; бязлі́ тасны
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
bó shaft a
1) зло́ сны , падсту́ пны, злы
2) насме́ шлівы, злаце́ шны
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
А́ спідзлосны чалавек’ (БРС , Нас. , Бяльк. , Касп. ), а́ спидааспіднік ’злосны мужчына’, аспідзёнак ’змяёныш’ (Нас. ). Рус. , укр. аспид ’тс’ (укр. ’змяя’ — аспід ), серб.-харв. аспида ’тс’, балг. аспид(а) ’змяя’, ст.-бел. аспідъ ’тс’; ст.-рус. , ст.-слав. аспида , аспидъ ’тс’. Беларускае слова працягвае старарускае, пашыраючы, як і іншыя ўсходнеславянскія мовы, яго значэнне; старарускае з стараславянскай (Шанскі , 1, А, 160), якое з ст.-грэч. ἀσπίς , ‑ιδος , н.-грэч. ἀσπίδα (Фасмер , 1, 93; Саднік-Айцэтмюлер , 1, 33; Скок , 1, 66). На грэчаскае паходжанне старабеларускага ўказвалася ў Гіст. лекс. , 122.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
змяі́ ны , ‑ая, ‑ае.
1. Які мае адносіны да змяі, належыць ёй. Змяіны яд. Змяінае шыпенне.
2. перан. Каварны, злосны . Паглядзела пані ў прыгожы твар Марынкі змяінымі вачамі. Ваданосаў . Змяіная ўсмешка не сыходзіла з .. пафарбаваных губ [Любы]. Бядуля .
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
Б’ЁРНСАН ((Bjørnson) Б’ёрнстэрне Марцініус) (8.12.1832, Квікне, Нарвегія — 26.4.1910),
нарвежскі пісьменнік, грамадскі і тэатр. дзеяч. Узначальваў Нарвежскі тэатр у Бергене (1857—58) і Крысціянійскі тэатр (1865—(58), аддаваў перавагу нац. рэпертуару. Вядомы як майстар патрыят. лірыкі (у т. л. тэксту нарв. нац. гімна «Так, мы любім гэты край», 1859). Аўтар рамант. аповесцяў з сял. жыцця «Сюнёве Сульбакен» (1857), «Арне» (1859), «Марш для нявесты» (1877) і інш. , нац.-гіст. («Паміж бітвамі», 1857; «Кароль Сверэ», 1861; «Сігурд Злосны », 1862, і інш. ) і сац. -крытычных драм («Банкруцтва», «Рэдактар», абедзве 1875; «Кароль», 1877, «Звыш нашых сіл», ч. 1—2, 1883—95), твораў з маральнай праблематыкай (п’есы «Рукавічка», 1883; «Геаграфія і Любоў», 1885, і інш. ; раманы «Сцягі ў горадзе і ў порце», 1884; «Божым шляхам», 1889; «Мэры», 1906). Нобелеўская прэмія 1903.
Тв. :
Бел. пер. — Бялявая нарвежка // Наша слова. 1993. № 34;
Рус. пер. — Полн. собр. соч. Т. 1—12. Киев;
Харьков, 1893—97;
Избранное. М. , 1959;
Пьесы. Л. ;
М. , 1961.
Л.П.Баршчэўскі .
т. 3, с. 137
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
snappish
[ˈsnæpɪʃ]
adj.
1) кусьлі́ вы, зло́ сны (пра саба́ ку)
2) ху́ ткі, бы́ стры, нецярплі́ вы
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
scowl [skaʊl] v. (at)
1. сярдзі́ та глядзе́ ць, кіда́ ць зло́ сны по́ зірк;
He scowled me down. Ён сярдзіта паглядзеў на мяне.
2. хму́ рыцца, насу́ плівацца
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
злы , -а́ я, -о́ е.
1. Які тоіць у сабе зло.
З. намер.
Злая доля (няшчасная).
2. Поўны злосці, варожасці.
З. чалавек.
Злыя вочы.
3. на каго-што . Сярдзіты, поўны злосці на каго-, што-н.
Ён з. на ўсіх.
4. Куслівы, злосны (пра жывёл).
З. сабака.
5. перан. Ужыв. для абазначэння вышэйшай ступені якой-н. якасці, дзеяння, стану і пад. , выражанага назоўнікам (разм. ).
З. мароз.
Злыя вятры.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)