Verbum

БА́ХУС (лац. Bacchus, грэч. Backhos),

адно з імёнаў бога вінаградарства і вінаробства Дыяніса.

т. 2, с. 359

ІЗАТЭ́РМЫ (ад іза + грэч. therme цеплыня),

ізалініі т-ры паветра, вады і глебы.

т. 7, с. 178

ПАЛІГЛО́Т (грэч. polyglōttos ад poly многа + glōtta мова),

чалавек, які ведае шмат моў.

т. 11, с. 556

АНТЫПА́ТЫЯ (грэч. antipatheia),

пачуццё непрыязнасці, непрыхільнасці да каго-н. або чаго-н.; процілеглае — сімпатыя.

т. 1, с. 399

АМУ́Р, Купідон,

у старажытнарымскай міфалогіі бог кахання, сын Венеры. У грэч. міфалогіі адпавядае Эроту.

т. 1, с. 326

КАНХІЯЛО́ГІЯ (ад грэч. konchē ракавіна + ...логія),

раздзел заалогіі, які вывучае ракавіны (гал. ч. малюскаў).

т. 8, с. 12

НЕКРАФІЛІ́Я (ад грэч. nekros мёртвы + ...філія),

рэдкая палавая ненармальнасць, палавая цяга да трупаў людзей.

т. 11, с. 278

А́ЛЬФА,

назва першай літары грэч. алфавіта α. Паходзіць ад назвы фінікійскай літары 𐤀 («алеф»), што ўзнікла на аснове іерагліфічнага егіп. малюнка галавы быка. У класічным грэч. і візант. пісьме абазначала кароткі і доўгі гук «а», мела лічбавае значэнне 1. З’явілася асновай для кірыліцкай («аз»), У бел. і інш. мовах слова «альфа» абазначае пачатак чаго-небудзь («альфа і амега» — пачатак і канец, усё галоўнае).

А.​М.​Булыка.

т. 1, с. 286

АКРО́ПАЛЬ (грэч. akropolis ад акра... + polis горад),

узвышаная ўмацаваная частка стараж.-грэч. горада, т.зв. верхні горад; месца першапач. паселішча, вакол якога пазней развіўся т.зв. ніжні горад. Служыў сховішчам для жыхароў акругі ў час войнаў. На Акропалі звычайна знаходзіліся храмы багоў — заступнікаў горада. У руінах шэрагу Акропаля знойдзены шматлікія помнікі матэр. культуры. Найб. вядомы Афінскі акропаль, дзе захаваліся шэдэўры стараж. архітэктуры і скульптуры.

т. 1, с. 200

АЎТАКРА́ТЫЯ (ад грэч. autokrateia самаўладдзе, самадзяржаўе),

сістэма дзярж. кіравання, пры якой адной асобе належыць неабмежаваная вярхоўная ўлада, што не кантралюецца прадстаўнічымі органамі. Аўтакратычнымі былі дэспатычныя манархіі Стараж. Усходу, тыранічнае праўленне ў некаторых стараж.-грэч. дзяржавах, Рымская і Візантыйская імперыі, абсалютныя манархіі новага часу, паліт. рэжымы, вярх. ўлады «лідэраў» тыпу фюрэра, дучэ, каўдзільё. Паняцце «аўтакратыі» выкарыстоўваецца таксама для вызначэння неабмежаваных паўнамоцтваў у якой-н. сферы дзярж. дзейнасці.

т. 2, с. 110