Verbum

анлайнавы слоўнік

courage [ˈkʌrɪdʒ] n. му́жнасць, хра́брасць, сме́ласць, адва́га;

unfaltering/unshaken courage непахі́сная му́жнасць;

master up/pluck up/summon up/take courage мужа́цца, сабра́ць усю́ сваю́ му́жнасць

♦

have the courage of one’s convictions мець грамадзя́нскую му́жнасць;

take one’s courage in both hands мабілізава́ць усю́ сваю́ му́жнасць

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

сме́ласць, ‑і, ж.

1. Уласцівасць смелага. Смеласць выступленне. □ А потым глядзіш, гэты факт, памножаны на смеласць думкі і дасціпнасць домыслу, становіцца ўжо тым грунтам, на якім вырастаюць нарысы, эсэ, манаграфіі. «Маладосць».

2. Смелыя паводзіны; храбрасць, адвага. Смеласць і бясстрашша, якімі валодаў Уладзімір Ільіч, перадаваліся і прысутным. Гурскі. Цяпер адна смеласць [падпольшчыкам] не памагала, патрэбна была яшчэ і хітрасць. Новікаў. У знішчальніка павінна быць дзёрзкая смеласць. Алешка. // Рашучасць. Нініна ўсмешка, мусіць, паддала хлопцу смеласці, ён таксама ўсміхнуўся і сеў каля Ніны. Арабей. А смеласці [у Антона] не хапала падысці, слова сказаць [Паліне]. Кавалёў.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

brave¹ [breɪv] adj. хра́бры, сме́лы, адва́жны;

brave people адва́жныя лю́дзі;

a brave decision сме́лае рашэ́нне;

be brave! смяле́й!

♦

put on a brave face рабі́ць вы́гляд, што вы ўпэ́ўненыя і шчаслі́выя/задаво́леныя;

none but the brave deserves the fairу ≅ у каго́ адва́га, у таго́ і перава́га

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

supreme

[suˈpri:m]

adj.

1) найвышэ́йшы

a supreme ruler — найвышэ́йшы валада́р

supreme power — найвышэ́йшая ўла́да

2) найбо́льшы, скра́йні

supreme courage — надзвыча́йная адва́га

3) крыты́чны, экстрэма́льны (мо́мант)

•

- the supreme sacrifice

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)

spine

[spaɪn]

1) хрыбе́тнік -а m., хрыбе́т-та́ m.

2) Figur. адва́га, рашу́часьць f.

3) це́рнь -я m., калю́чка f.

4) Zool. го́лка f. (у во́жыка)

5) сьпі́нка кні́гі

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)

grit

[grɪt]

1) пясо́к -ку́ m., дро́бны жвір

2) буйназярні́сты пясча́нік -у m.

3) адва́га f., гарт -у m., вы́трымка, рашу́часьць, му́жнасьць f.

v.t. (-tt-)

рыпе́ць, скрыгата́ць (зуба́мі)

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)

confidence

[ˈkɑ:nfɪdəns]

1) ве́ра, упэ́ўненасьць f.; даве́р -у m.

with full confidence in victory — з по́ўнай ве́рай у перамо́гу

2) самапэ́ўнасьць f

3) адва́га f.; зухва́льства n.

•

- take into one’s confidence

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)

го́рад м. го́род;

○ во́льны г. — во́льный го́род;

гало́ўны г. — гла́вный го́род;

губе́рнскі г. — губе́рнский го́род;

зашта́тны г. — зашта́тный го́род;

◊ ні к сялу́ ні к ~ду — погов. ни к селу́ ни к го́роду;

го́рад-геро́й — го́род-геро́й;

адва́га (сме́ласць) гарады́ бярэ́ — погов. сме́лость города́ берёт

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

ІДЭА́Л ЭСТЭТЫ́ЧНЫ,

вобразнае ўяўленне пра духоўна-пачуццёвую дасканаласць і гармонію ў прыродзе, грамадскім быцці і маст. творчасці; гістарычна зменлівы крытэрый эстэт. густу і ацэнкі, што выяўляецца непасрэдна ў прыгожым, узнёслым і трагічным, ускосна — у агідным, нізкім і камічным. Як аб’ект эстэт. адносін да рэчаіснасці І.э. — арганічны кампанент сузірання, мыслення і практычнай дзейнасці, уключае таксама маст. культуру, вытв-сць, побыт. Яго суб’ектыўная ўмова — развітыя эстэт. пачуцці, маст. густ, гуманіст. грамадская свядомасць. У сістэме маст. культуры з’яўляецца адной з прычын і мэтай творчасці, крытэрыем ацэнкі мастацтва і прадметнага свету крытыкай і публікай. Дыялект. сутнасць І.э. ў супярэчлівым адзінстве рэальнага і належнага (таго, што павінна быць), гістарычнага абмежаванага ўзору і няспыннага руху да больш высокай дасканаласці, у адзінстве сац.-класавай, рэгіянальнай і нац. адноснасці з агульначалавечай універсальнасцю. Суадносіцца з ідэаламі пазнавальнымі, сац.-паліт. і этычнымі.

У ант. культуры І.э. выяўляўся найперш у гармоніі, меры і калакагатыі (адзінства красы і дабра). Для позняй эліністычнай культуры характэрна палярызацыя матэрыі і духу, рэальнага і ідэальнага. Хрысц. культура надала ім форму іерархіі духоўных, у т. л. эстэт. каштоўнасцей, на вяршыні якой боская Тройца — адзінства ісціны, дабра і красы. Сярэдневяковае мастацтва спасцігла І.э. як духоўную прыгажосць чалавека і яго творчасці, выяўленых у катэгорыі ўзнёслага. Для рэнесансавага гуманіст мастацтва характэрны ідэал гарманічна развітой асобы — мудрасць вучонага, адвага воіна, талент мастака, адзінства цялеснай і духоўнай прыгажосці. Ускладненне сац. структуры познафеад. і капіталіст. грамадства абумовілі дыферэнцыяцыю І.э., палярызацыю ўяўленняў пра яго ў асяроддзі арыстакратыі, буржуазіі і працоўных. Сучасныя кірункі ў эстэтыцы і розныя маст. плыні бачаць у І.э. кампанент «чыстай» маст. формы (абстракцыянізм), недасягальны ўзор або наогул адмаўляюць ідэалы (постмадэрнізм).

У гісторыі эстэтыкі і маст. культуры Беларусі ў самабытных формах выявіліся асн. гіст. тыпы І.э. У раннехрысц. культуры дамінавалі ідэалы маральнага ўдасканалення, хрысц. альтруізму (вобразы святых), рыцарскага служэння радзіме (вобразы ідэальных князёў і волатаў). Мысліцелі і асветнікі — гуманісты 16—17 ст. (Ф.Скарына, М.Гусоўскі, Сімяон Полацкі, Л.Сапега) сцвярджалі ідэал гарманічнага чалавека, агульнага дабра і прававой дзяржавы. У эпоху барока і класіцызму (17—1-я пал. 19 ст.) адбылася палярызацыя І.э. на высокі (арыстакратычны) і «нізкі» (народны). На аснове нар. ідэалаў, гуманіст. і рамант. традыцый у 2-й пал. 19 — пач. 20 ст. сфарміраваліся эстэт. ідэалы бел. нац. адраджэння, таленавіта выяўленыя ў бел. класічнай л-ры (творчасць Я.Купалы, Я.Коласа, М.Багдановіча, А.Гаруна і інш., у газ. «Наша ніва»), якія сёння дамінуюць у нац. школах прафес. мастацтва.

У.М.Конан.

т. 7, с. 167

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

waver

[ˈweɪvər]

v.i.

1) калыха́цца, хіста́цца

2) мігаце́ць, мігце́ць

a wavering light — мігатлі́вае сьвятло́

3) вага́цца, хіста́цца

My courage wavered — Мая́ адва́га пахісну́лася

1) мігаце́ньне, мігце́ньне, хіста́ньне n.

2) вага́ньне n.

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)