бляя́ць blöken vi (праавечак); méckern vi (пракоз)
Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)
акаці́цца Júnge bekómmen*; (Júnge) wérfen*; lámmen vi (пра авечак)
Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)
ако́тм. Wérfen n -s, Lámmen n -s (авечак)
Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)
мэ́каць blöken vi (пра авечак); méckern vi (пра коз)
Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)
матылі́ца, ‑ы, ж.
1. Від матылькоў.
2. Захворванне жывёлы, пераважна авечак і коз, выкліканае лічынкамі стужачных глістоў.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
грубашэ́рсны, ‑ая, ‑ае.
З якога атрымліваюць грубую шэрсць, воўну. Грубашэрсная парода авечак.// Зроблены з грубай шэрсці. Грубашэрсныя тканіны.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
паабстрыга́ць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; зак., каго-што.
Абстрыгчы ўсё, многае або ўсіх, многіх. Паабстрыгаць ногці. Паабстрыгаць усіх авечак.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
сму́шкавы, ‑ая, ‑ае.
Які мае адносіны да смушка. Смушкавая авечкагадоўля. Смушкавыя пароды авечак.// Зроблены са смушка. Смушкавая шапка.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
КАРА́КУЛЬСКАЯ ПАРО́ДАавечак,
парода грубашэрсных, тлустахвостых авечак смушкавага кірунку. Выведзена ў старажытнасці ў Сярэдняй Азіі нар. селекцыяй. Вядома як найлепшая сярод смушкавых парод. Асн. прадукцыя — каракульскія смушкі. Гадуюць у Іране, Афганістане, краінах Паўд.-Зах. Афрыкі, у сярэднеазіяцкіх краінах, на Украіне, у Малдове.
У авечак галава паўгарбаносая, тулава глыбокае, хвост доўгі, з адкладаннямі тлушчу рознай формы. Бараны пераважна рагатыя, авечкі бязрогія. Жывая маса бараноў 70—80 кг, матак 45—50 кг. Масць у маладым узросце чорная (у 80% авечак), шэрая, карычневая, каляровых адценняў. Шэрснае покрыва нованароджаных ягнят складаецца пераважна з валькаватых і бобападобных завіткоў, якія ствараюць прыгожы малюнак. Воўна дарослых авечак ідзе на выраб лямцу і дываноў.
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
АЎЧЫ́НА,
шкура, знятая з авечкі. У залежнасці ад якасці аўчыну выкарыстоўваюць на кажухі, паўкажушкі (аўчына грубашэрсных і паўгрубашэрсных авечак; найлепшая кажуховая аўчына з раманаўскай пароды авечак), на футра (з авечак танкарунных і паўтанкарунных парод). Аўчыну можна імітаваць пад дарагое футра — выдры, нутрыі, коціка. З астатняй аўчыны вырабляюць скуру для абутку, адзення, галантарэі.
