АКРА... (ад грэч. akros крайні, самы аддалены, высокі),

састаўная частка складаных слоў, якая абазначае: 1) «які адносіцца да канечнасцяў, органаў, частак цела»; 2) «які адносіцца да вяршыні», «верхні», напр., акраверш, акрасома.

т. 1, с. 199

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

АВАНАВІ́ЛАНА,

у міфалогіі індзейцаў Паўн. Амерыкі бог — стваральнік і першапрычына ўсяго існага. З часцінкі свайго цела ён стварыў светы-блізняты: маці-зямлю і бацьку-неба, ад якіх узнікла ўсё наступнае жыццё.

т. 1, с. 58

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

glob, ~u

м.

1. нябеснае цела; планета;

2. зямны шар;

glob ziemski — зямны шар;

srebrny glob астр. месяц

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

aspirate

[ˈæspəreɪt]

1.

v.t.

1) вымаўля́ць з прыдыха́ньнем

2) Med. выдаля́ць ва́дкасьць высо́сваньнем (з по́ласьці це́ла)

2. [ˈæspərət]

n.

прыдыха́льны гук

3.

adj.

прыдыха́льны

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

gesture

[ˈdʒestʃər]

1.

n.

жэст -у m.; ру́хі рук, галавы́ або́ це́ла

friendly gesture — прыя́зны рух, жэст

2.

v.i.

рабіць жэ́сты, ру́хі, жэстыкулява́ць

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

ulcerate

[ˈʌlsəreɪt]

v.i.

1) загніва́ць, гнаі́цца

An ulcerated tooth may be very painful — Гнілы́ зуб мо́жа мо́цна бале́ць

2) пакрыва́цца бо́лькамі (пра це́ла)

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

АБ’ЁМ УДЗЕ́ЛЬНЫ рэчыва,

фізічная велічыня (v), якая вызначаецца адносінамі аб’ёму V цела да яго масы m; адваротная шчыльнасці. Для аднароднага рэчыва v = V/m. Адзінка аб’ёму ўдзельнага ў СІ 1 м³/кг.

т. 1, с. 21

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

пертурба́цыя

(лац. perturbatio = расстройства)

1) раптоўнае парушэнне звычайнага, нармальнага ходу чаго-н.;

2) адхіленне ў руху нябеснага цела вакол якога-н. цэнтральнага цела, выкліканае прыцяжэннем іншых нябесных цел.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

шкіле́т

[гр. skeleton (soma) = высахлае цела]

1) сукупнасць касцей, якія ствараюць цвёрдую аснову цела чалавека і жывёл;

2) аснова, каркас чаго-н. (напр. ш. абгарэлай машыны, ш. твора).

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

вібрагра́ма

(ад вібра- + -грама)

запіс дрыжання цела, выкананы пры дапамозе вібрографа.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)