Úrsprache f -, -n

1) мо́ва арыгіна́ла;

etw. in der ~ lésen* чыта́ць што-н. у арыгіна́ле

2) лінгв. прамо́ва, першапачатко́вая мо́ва

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

ЛІНГВІ́СТЫКА (ад лац. lingua мова),

тое, што мовазнаўства.

т. 9, с. 264

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

body language

мо́ва ру́хаў і жэ́стаў

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

Vulgar Latin

спро́шчаная, наро́дная лацінская мо́ва

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

niewiązany

niewiązan|y

: mowa ~a — невершаваная мова; проза

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

niemczyzna

ж.

1. усё нямецкае;

2. нямецкая мова

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

angielszczyzna

ж. разм.

1. усё англійскае (звычаі, культура і да т.п.);

2. англійская мова;

doskonała angielszczyzna — дасканалая англійская мова

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

ДЫСЛАЛІ́Я (ад дыс... + грэч. lalia мова),

тое, што коснаязыкасць.

т. 6, с. 294

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

ПОЛІЛІНГВІ́ЗМ (ад полі... + лац. lingua мова),

тое, што шматмоўе.

т. 12, с. 474

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

гіля́цкі, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да гіляка, гілякоў, належыць ім. Гіляцкая мова. Гіляцкае паселішча. // Уласцівы гілякам; такі, як у гілякоў. Гіляцкі звычай.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)