ёт, ‑а,
Назва зычнага гука, які ў лацінскім алфавіце абазначаецца літарай «j», а ў беларускай мове літарай «й»
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
ёт, ‑а,
Назва зычнага гука, які ў лацінскім алфавіце абазначаецца літарай «j», а ў беларускай мове літарай «й»
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
гамеры́чны, ‑ая, ‑ае.
Вялізны, незвычайных памераў
•••
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
заарыштава́ць, ‑тую, ‑туеш, ‑туе;
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
запаве́т, ‑у,
Наказ, дадзены кім‑н. сваім наслядоўнікам
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
ідэало́гія, ‑і,
Сістэма ідэй, уяўленняў, палітычных, філасофскіх, мастацкіх і інш. поглядаў, якія характарызуюць тое
[Ад грэч. idea — паняцце і logos — вучэнне.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
казуі́ст, ‑а,
Юрыст, вопытны і ўмелы ў разборы заблытаных, складаных судовых спраў, казусаў.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
адсо́рбцыя, ‑і,
[Ад лац. ad — да і sorbere — паглынаць.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
апі́лкі, ‑лак;
Дробныя частачкі матэрыялу, якія ўтвараюцца пры апрацоўцы яго пілой
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
арыенціро́вачны, ‑ая, ‑ае.
1. Які служыць, прызначаны для арыенціроўкі.
2. Патрэбны
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
аднакла́снік, ‑а,
Той, хто вучыцца
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)