achillesowy

achillesow|y

: pięta ~a — ахілесава пята; слабое месца

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

topielisko

н.

1. вір, глыбокае месца;

2. дрыгва, твань

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

vide

глядзі (указанне, якое адсылае ў іншае месца тэксту)

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

wysypisko

н.

1. насып; земляны вал;

2. месца звалкі

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

ВЫ́СЫЛКА,

1) у Расіі ў 19 — пач. 20 ст. выдаленне асобы па судзе або ў адм. парадку са сталіцы, пэўных губерняў ці гарадоў з правам або без права выбару месца жыхарства па-за дадзенай мясцовасцю.

2) Мера крымінальнага пакарання (асноўнага або дадатковага), якая паводле заканадаўства СССР і Рэспублікі Беларусь заключалася ў выдаленні асуджанага з месца яго жыхарства і забароне пражываць у пэўных мясцовасцях. На Беларусі адменена ў 1994.

т. 4, с. 326

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

КА́ФЕДРА (грэч. kathedra літар. сядзенне),

1) у Стараж. Грэцыі і Рыме — месца для выступлення рытараў, філосафаў.

2) У ВНУ (на факультэце) — асн. навучальна-навук. падраздзяленне, якое выконвае навуч., метадычную і н.-д. работу, а таксама аб’яднанне прафесарска-выкладчыцкага складу па адной або некалькіх роднасных дысцыплінах.

3) У навуч. установах, лекторыях, актавых залах — месца для выкладчыка, прамоўцы.

4) У хрысц. царкве — узвышэнне для чытання пропаведзяў; крэсла архірэя ў час набажэнства.

т. 8, с. 187

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

адку́ль-не́будзь, прысл.

З якога‑н. месца. // З якой‑н. крыніцы.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

адсялі́ць, ‑сялю, ‑селіш, ‑селіць; зак., каго.

Аддзяліць, пасяліўшы на новае месца.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

вы́віхнуцца, ‑нецца; зак.

Зрушыцца з пастаяннага месца ў суставе. Палец вывіхнуўся.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

вы́лам, ‑у, м.

Выламанае месца, дзірка ў сцяне, плоце і пад.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)