стра́чваць несов.

1. (каго, што) лиша́ться (кого, чего); теря́ть, утра́чивать; (достоинство, авторитет — ещё) роня́ть;

2. тра́тить, истра́чивать; расхо́довать;

3. обл. (умерщвлять плод) вытравля́ть;

1-3 см. стра́ціць

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

упра́ва I нареч. впра́во

упра́ва II сущ., ж., в разн. знач. упра́ва;

зе́мская ўпра́ва — ист. зе́мская упра́ва;

знайсці́ ўпра́ву на каго́-не́будзь — найти́ упра́ву на кого́-л.

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

nécken vt дражні́ць, перакрыўля́ць, пацве́льваць (з каго-н.);

◊

was sich liebt, das neckt sich хто каго́ лю́біць, той таго́ і чу́біць

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

verlágern vt

1) перамяшча́ць; пераво́дзіць

2) (auf A) пераво́дзіць (размову на каго-н., на што-н.); перакла́сці (адказнасць на каго-н.)

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

cajole

[keˈdʒoʊl]

1.

v.t.

1) ла́шчыцца, лісьлі́віць

2) задо́брываць, зьмякча́ць

to cajole someone into doing something — падгавары́ць каго́ зрабі́ць што

2.

v.i.

паддо́брывацца, падла́шчвацца, падлі́звацца

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

designate

1. [ˈdezɪgneɪt]

v.t.

1) прызнача́ць (на паса́ду)

2) абазнача́ць, пака́зваць на што

3) называ́ць каго́

to be designated — быць назва́ным

2. [ˈdezɪgnət]

adj.

прызна́чаны, вы́браны

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

greet

[gri:t]

v.t.

1) віта́ць

2) зьвярта́цца да каго́ (са сло́вам)

3) успрыма́ць

His speech was greeted with cheers — Яго́ная прамо́ва была́ ўспрыня́тая ра́даснымі во́клічамі

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

initiate

1. [ɪˈnɪʃieɪt]

v.t.

1) пачына́ць, распачына́ць, ініцыява́ць

2) урачы́ста прыма́ць у арганіза́цыю, адкрыва́ць таямні́цу

3) знаёміць, уво́дзіць каго́ ў што, утаямні́чваць

2. [ɪˈnɪʃiət]

n.

новапрыня́ты

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

ла́шчыцца, ‑шчуся, ‑шчышся, ‑шчыцца; незак., да каго і без дап.

З ласкаю гарнуцца да каго‑н.; старацца ласкай выклікаць ласку ў адказ. Сузан хадзіў на працу.. Дома быў негаваркі, агрызаўся нават на дзяцей, калі тыя спрабавалі лашчыцца да яго. Лынькоў. Лыска падскочыў да Грышкі, пачаў лашчыцца і лізаць яму рукі. Чарот. // Паддобрывацца да каго‑н., ласкаю, ліслівасцю старацца выклікаць прыхільнасць да сябе. [Андрэй:] — Людзі ашукваюць адзін другога за вочы, а ў вочы лашчацца адзін да другога, словы добрыя кажуць... Галавач.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

абрабава́ць, ‑бую, ‑буеш, ‑буе; зак., каго-што.

1. Па-разбойніцку напаўшы, сілай адабраць у каго‑н. што‑н. Нямецка-фашысцкія захопнікі разбурылі і абрабавалі арцельную гаспадарку. Жычка. Сам злодзей, Мартыневіч мог украсці толькі нешта дробнае, але каб так абрабаваць чалавека, то не. Чарнышэвіч. // Непамернымі падаткамі, паборамі або карыстаючыся ашуканствам, абабраць каго‑н.

2. перан. Пазбавіць духоўных сіл; апустошыць. Для беларусаў і ўкраінцаў рыхтаваў [Пілсудскі] легіёны асаднікаў і заключаў змовы з езуітамі. Трэба ж абрабаваць зямлю і душу. Пестрак.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)