стараславя́нскі, ‑ая, ‑ае.
Які звязаны з літаратурна-пісьмовай культурай славян эпохі 9–11 стст. Стараславянская мова. Помнікі стараславянскай пісьменнасці.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
potoczny
звычайны; звыклы; штодзённы;
język — гутарковая мова
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
hebrajski
стараяўрэйскі;
język hebrajski — стараяўрэйская мова; іўрыт
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
Spanish1 [ˈspænɪʃ] n.
1. іспа́нская мова
2. the Spanish іспа́нцы
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
Russian2 [ˈrʌʃn] adj. ру́скі; расі́йскі;
the Russian language ру́ская мо́ва
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
Farsi [ˈfɑ:si:] n. фарсі́ (сучасная персідская мова, якая ўжываецца ў Іране)
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
Gothic1 [ˈgɒθɪk] n.
1. го́тыка, гаты́чны стыль
2. го́цкая мо́ва
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
Irish1 [ˈaɪrɪʃ] n.
1. ірла́ндская мо́ва
2. the Irish ірла́ндцы
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
аўтако́д
(ад аўта- + код)
мова праграмавання, арыентаваная на канкрэтную электронна-вылічальную машыну.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
МАНГО́ЛЬСКІЯ МО́ВЫ,
група моў мангольскіх народаў (гл. Манголы). М.м. — вынік развіцця дыялектаў некалі адзінай (да 16—17 ст.) манг. мовы. Яны падзяляюцца на: асноўныя — уласна мангольская мова, бурацкая мова, калмыцкая мова, і маргінальныя — мангольская (у Афганістане), дагурская (у паўн.-ўсх. Кітаі), мангорская, дунсянская, баааньская і шыраюгурская (у кіт. правінцыях Ганьсу і Цынхай). Для асн. М.м. ў 13 — пач. 20 ст. (калмыцкая мова да сярэдзіны 17 ст.) ужывалася адзіная старапісьмовая манг. мова, якой працягваюць карыстацца ва Унутр. Манголіі (Кітай). Маргінальныя мовы трапілі пад уплыў іранскіх гаворак, тыбецкай і кіт. моў. У фанетыцы — доўгія і кароткія галосныя, дыфтонгі, сінгарманізм (у маргінальных М.м. непаслядоўны); у марфалогіі — слабая дыферэнцыяцыя часцін мовы, адсутнасць грамат. катэгорыі роду, шырокае ўжыванне паслялогаў; у сінтаксісе — сталы парадак слоў. З пач. 13 ст. вядома мангольскае пісьмо. У 1920—40-х г. асн. М.м. перайшлі на новыя алфавіты на аснове рус. графікі.
Літ.:
Тодаева Б.Х. Монгольские языки и диалекты Китая. М., 1960;
Бертагаев Т.А. Лексика современных монгольских литературных языков. М., 1974.
т. 10, с. 75
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)