áufdrängen

1. vt навя́зваць (каму-н., што-н.)

2. ~, sich чапля́цца, навя́звацца, напро́швацца

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

napastować

I

1. незак. нападаць;

2. чапляцца; непакоіць; надакучаць

II зак.

намазаць мастыкай

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

fault [fɔ:lt] n.

1. памы́лка; хі́ба, зага́на

2. віна́, памы́лка;

be at fault быць вінава́тым (у чым-н.);

find fault with (smb./smth.) прыдзіра́цца, чапля́цца (да каго-н./чаго-н.)

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

ánhaften vi

1. прыстава́ць, прыліпа́ць, чапля́цца

2. (D) быць уласці́вым (каму-н., чаму-н)

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

háken

1. vt

1) зачапі́ць кручко́м

2) падрэ́заць, падсячы́ (хакей)

2. vi чапля́цца, прычапля́цца

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

навя́зываться

1. (обременять собой) чапля́цца, навя́звацца;

2. (напрашиваться) напро́швацца, набіва́цца;

навя́зываться на знако́мство набіва́цца (напро́швацца) на знаёмства;

3. страд. навя́звацца; нарабля́цца, рабі́цца; см. навя́зывать​ 1, 2.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

цепля́ть несов.

1. (задевать) разг. чапля́ць, чапля́цца;

2. (захватывать) прост. чапля́ць, зачэ́пліваць;

3. (прикреплять) прост. чапля́ць, зачэ́пліваць;

4. (надевать на себя что-л. ненужное) чапля́ць, начэ́пліваць;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

krállen

1. vt дра́паць, хапа́ць капцюра́мі (што-н.)

2. ~, sich (an A) чапля́цца (за што-н.)

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

heránmachen, sich (an A)

1) бра́цца (за працу)

2) разм. чапля́цца (да каго-н. з заляцаннем)

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

Навя́ліцца ’навязвацца, нападаць; пападацца’ (Нас.), ’унадзіцца, дзейнічаць настойліва і неадступна’ (Бяльк.), ’настойліва і упарта ажыццяўляць сваё жаданне, сваю думку’ (Гарэц.), ’прывязацца да чаго-небудзь раптоўна’ (Мядзв.), ’накінуцца на каго-н. з лаянкай, папрокамі’ (ушац., Нар. сл.), навяльвацца ’настойваць, настойліва дамагацца’ (Гарэц.), ’прыставаць, чапляцца, навязвацца’ (Юрч.). Да вяліцца ’прагна хацець чаго-н.’, далейшая этымалогія якога няпэўная (гл.).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)