size​3 [saɪz] n. клей;

size colour клеява́я фа́рба

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

ГУА́Ш (франц. gouache ад італьян. guazzo вадзяная фарба),

фарба з тонка расцёртых пігментаў і водна-клеявых сувязных з дамешкай бяліл, а таксама жывапіс гэтымі фарбамі. Ужываецца для жывапісу па паперы, кардоне, фанеры, палатне, шоўку. Узнікла як разнавіднасць акварэлі, адрозніваецца ад яе гушчынёй, непразрыстасцю, матавасцю тонаў, часта спалучаецца з ёю. Была вядома ў Стараж. Егіпце. Шырока выкарыстоўвалася ў сярэднія вякі ў кніжнай мініяцюры, з часоў Адраджэння — для эскізаў, кардонаў фрэсак, партрэтных мініяцюр. Адзін з асн. матэрыялаў плаката, кніжнай графікі, дэкарацый, афарміцельскіх работ. У тэхніцы гуашы працавалі мастакі: А.Тычына, І.Ахрэмчык, Л.Лейтман, М.Тарасікаў, І.Немагай, М.Селяшчук, А.Л ось, У.Шапялевіч і інш.

У.І.Рынкевіч.

т. 5, с. 514

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

кармі́н, ‑у, м.

Ярка-чырвоная фарба, якая здабываецца з насякомага кашанілі.

[Фр. carmin з араб.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

кро́навы, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да крону ​1. Кронавая фарба.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

пастападо́бны, ‑ая, ‑ае.

Падобны на пасту, з уласцівасцямі пасты. Пастападобная фарба.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

фа́бра, ‑ы, ж.

Уст. Фарба для чарнення валасоў, вусоў і барады.

[Ад ням. Farbe.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

Ба́гра ’пурпурная фарба’. Гл. багро́вы.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

paint​1 [peɪnt] n. фа́рба;

Wet paint! Асцярожна, пафарбавана! (надпіс);

as fresh as paint як но́венькі;

gloss/matt/acrylic paint бліску́чая/ма́тавая/акры́лавая фа́рба

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

палупі́цца, ‑лупіцца; зак.

Разм. Трохі або поўнасцю аблупіцца. Фарба на сценах палупілася.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

пааблу́плівацца, ‑аецца; зак.

Разм. Аблупіцца — пра ўсё, многае. Фарба пааблуплівалася. Калоны пааблупліваліся.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)