шархаткі́, ‑ая, ‑ое.
Разм. Які ўтварае шорхат, шуміць, шапоча. Урэшце з кустоў вылезлі цьмяныя постаці ў шархаткіх плашч-палатках. Быкаў.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
зюйдве́стка, ‑і, ДМ ‑тцы; Р мн. ‑так; ж.
Разм.
1. Шырокі непрамакальны плашч з капюшонам.
2. Непрамакальны капялюш з цыраты.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
наве́рх, прысл.
1. На верхнюю частку чаго-н., у напрамку да верху чаго-н.
Падняцца н.
Смала выступіла н.
2. прыназ. з Р. Выражае прасторавыя адносіны: ужыв. пры абазначэнні прадмета, асобы, на верхнюю частку якіх ці паверх якіх накіравана дзеянне.
Накінуць плашч н. сукенкі.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
далама́н
(тур. dolaman)
кароткі вайсковы плашч венгерскага пакрою, падшыты футрам.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
прагумава́ны, ‑ая, ‑ае.
1. Дзеепрым. зал. пр. ад прагумаваць.
2. у знач. прым. Насыпаны, пакрыты гумавай сумессю, з гумавай праслойкай. Прагумаваны плашч.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
то́га, ‑і, ДМ тозе, ж.
Гіст. У старажытных рымлян — верхняе мужчынскае адзенне, доўгі плашч без рукавоў.
•••
Убірацца ў тогу гл. убірацца.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
МУ́ЦЫО ((Muzio) Клаўдзія) (7.2.1889, г. Павія, Італія — 24.5.1936),
італьянская спявачка (лірыка-драм. сапрана). Вучылася напачатку ў маці, потым у А.Казалоні ў Турыне. Выступала з 1910 у буйнейшых т-рах Італіі і інш. краін, у т. л. ў ЗША. Мела яскравае трагедыйнае дараванне. Найб. блізкія для яе індывідуальнасці былі партыі ў операх Дж.Вердзі і верыстаў: Джарджэта, Тоска, Мімі, Манон («Плашч», «Тоска», «Багема», «Манон Леско» Дж.Пучыні), Віялета, Дэздэмона («Травіята», «Атэла» Вердзі), Сантуца («Сельскі гонар» П.Масканьі) і інш.
т. 11, с. 46
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
przemoczyć
зак. прамачыць;
przemoczyć płaszcz — прамачыць плашч
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
Ма́нталь ’лёгкая вопратка’ (Сцяшк. Сл.), драг. ма́тыль ’плашч’ (КЭС), ст.-бел. мантель, метель ’плашч’ (XV ст.) запазычана са ст.-польск. mantel ’тс’, якое з с.-в.-ням. mantel (Жураўскі, Бел. мова, 62; Булыка, Лекс. запазыч., 107) < Дац. mantellum ’покрыва, посцілка, абрус’.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
płaszcz
м.
1. паліто; плашч;
płaszcz nieprzemakalny — непрамакальны плашч;
płaszcz kąpielowy — лазневы халат;
2. тэх. кажух; абалонка
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)