mannish

[ˈmænɪʃ]

adj.

як мужчы́на; мужчы́нападо́бны

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

аўдаве́лы, ‑ая, ‑ае.

Які стаў удаўцом (удавой). Аўдавелы мужчына.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

светлачу́бы, ‑ая, ‑ае.

Са светлым чубам. белакуры. Светлачубы мужчына.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

бландзі́н

(фр. blondin)

мужчына са светлымі валасамі.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

geezer [ˈgi:zə] n. infml

1. BrE чалаве́к, мужчы́на

2. AmE старэ́ча; дзіва́к

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

pansy [ˈpænzi] n.

1. bot. бра́ткі

2. slang, taboo гомасексуалі́ст; жанчынападо́бны мужчы́на

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

муж, -а, мн. -ы́, -о́ў, м.

1. Жанаты мужчына ў адносінах да сваёй жонкі.

Уважлівы м.

2. Дзеяч у якой-н. галіне (кніжн.).

Дзяржаўны м.

|| прым. му́жаў, -ава (да 1 знач.).

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

адналю́б, ‑а, м.

Мужчына, які любіць усё жыццё толькі адну жанчыну.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

не́мец ​1,

гл. немцы.

не́мец ​2, ‑мца, м.

Разм. Нямы мужчына.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

КАВАЛЕ́Р (франц. cavalier літар. коннік),

1) у сярэднія вякі — член рыцарскага ордэна; рыцар; дваранскі тытул у Італіі і Іспаніі.

2) Асоба, узнагароджаная ордэнам.

3) Мужчына, які танцуе з дамай, а таксама суправаджае яе на гулянні, прагулцы, заляцаецца да яе.

т. 7, с. 391

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)