аўдаве́лы, ‑ая, ‑ае.

Які стаў удаўцом (удавой). Аўдавелы мужчына.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

светлачу́бы, ‑ая, ‑ае.

Са светлым чубам. белакуры. Светлачубы мужчына.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

МНАГАЖО́НСТВА, палігінія,

адна з форм шлюбу, калі адзін мужчына знаходзіцца ў шлюбе адначасова з некалькімі жанчынамі. Узнікла пры пераходзе да патрыярхату. Узаконена рэлігіяй у народаў, якія вызнаюць іслам; выцясняецца манагаміяй.

т. 10, с. 499

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

бландзі́н

(фр. blondin)

мужчына са светлымі валасамі.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

geezer [ˈgi:zə] n. infml

1. BrE чалаве́к, мужчы́на

2. AmE старэ́ча; дзіва́к

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

pansy [ˈpænzi] n.

1. bot. бра́ткі

2. slang, taboo гомасексуалі́ст; жанчынападо́бны мужчы́на

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

муж, -а, мн. -ы́, -о́ў, м.

1. Жанаты мужчына ў адносінах да сваёй жонкі.

Уважлівы м.

2. Дзеяч у якой-н. галіне (кніжн.).

Дзяржаўны м.

|| прым. му́жаў, -ава (да 1 знач.).

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

адналю́б, ‑а, м.

Мужчына, які любіць усё жыццё толькі адну жанчыну.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

не́мец ​1,

гл. немцы.

не́мец ​2, ‑мца, м.

Разм. Нямы мужчына.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

build​1 [bɪld] n. целаскла́д;

a man of average build мужчы́на сярэ́дняга скла́ду

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)