МАЛАКАЛО́ГІЯ (ад грэч. malakion малюск + ...логія),
раздзел заалогіі, які вывучае малюскаў. Асновы М. закладзены ў канцы 18 — пач. 19 ст.Ж.Кюўе вылучыў у асобную групу галаваногіх малюскаў (1797), англ. заолаг Р.Оўэн распрацаваў класіфікацыю малюскаў (1836) і выдаў манаграфію па групе наўтылусаў. Далейшае вывучэнне малюскаў канцэнтравалася пераважна ў Вялікабрытаніі, Германіі, Францыі і інш. На Беларусі працы па М. вядомы з канца 19 — пач. 20 ст., апісана малакафауна рэгіёнаў — Белавежскай пушчы, Кобрынскага, Мазырскага, Пінскага паветаў і Гродзенскай губ., воз. Свіцязь. Сучасныя пытанні М. вывучаюцца ў БДУ, БелНДІ эксперым. ветэрынарыі, Ін-це заалогіі Нац.АН Беларусі.
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
bivalve
[ˈbaɪvælv]1.
n.
1) двухство́рны малю́ск
2) насе́нны стручо́к (як гаро́х)
2.
adj.
двухство́ркавы
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
cockle[ˈkɒkl]n.
1. ядо́мы/прыда́тны для яды́малю́ск
2. ра́кавіна малю́ска
♦
warm/delight/cheer/rejoice the cockles of one’s heart ра́даваць сэ́рца
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
Скра́жка ‘створка ракавіны малюска’, ‘малюск’ (Ян.). Укр.палеск.скра́жка, скра́шка ‘тс’. Цьмянае слова; магчыма, ад гукапераймальнага скро́гаць (гл. скрэгаць) з суф. ‑j‑ і ‑k(a) і падаўжэннем галоснага ў назоўніку, з мяркуемым значэннем ‘тое, што скрэгае, храбусціць’. Магчыма, старажытнае ўтварэнне.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
анадо́нта
(н.-лац. anodonta)
прэснаводны малюск класа двухстворкавых, пашыраны ў Еўразіі, Амерыцы; бяззубка.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
іо́льдыя
(н.-лац. yoldia)
марскі малюск класа двухстворкавых; жыве на мяккіх ілістых грунтах.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
кліёна
(н.-лац. clione)
марскі крылаты малюск; служыць ежай рыбам, некаторым бяззубым кітам.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
Смоўж ‘слімак’ (ТСБМ, Нас., Шымк. Собр., Гарэц., Ласт., Шат., Бяльк., Касп., Сцяшк., Жыв. сл.; віл., в.-дзв., чэрв., баран., Сл. ПЗБ), смуж ‘тс’ (Бяльк., Шатал.), смуг ‘тс’ (Клім., Сл. Брэс.). Параўн. укр.смовж, смовз, смо́вик ‘попаўзень, Sitta europea L.’, стараж.-рус.смолжь ‘слімак’, польск.małż ‘малюск’, каш.smałž ‘слімак’, ст.-польск.smołżowe ‘шкарлупіны’, палаб.mau̯z ‘смоўж’, чэш.mlž ‘малюск’ (з польск. — Махэк₂, 370). Прасл.*(s)ml̥žь з далейшымі няяснымі сувязямі. Сюды ж і балг. формы ме́лчев, ме́лчов, ме́лчо ‘смоўж’, якія БЕР (3, 729) узводзіць да і.-е.*(s)mel‑ ‘слізкі’. Магчыма, звязана з моўзаць ‘кусаць без зубоў, мусоліць, слюнявіць’ (гл.). Гл. Фасмер, 3, 690; SEK, 4, 330; ЕСУМ, 5, 325.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
біты́нія
(н.-лац. bithynia)
прэснаводны малюсксям. гідробій, які ўдзельнічае ў біялагічным ачышчэнні вадаёмаў.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
букцы́нум
(лац. buccinum)
малюск класа бруханогіх, які жыве пераважна ў халодных і ўмераных водах.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)