растру́шчыць, -шчу, -шчыш, -шчыць; -шчаны; зак., каго-што (разм.).
Ударыўшы, націснуўшы чым-н., раздрабіць.
Р. шкло.
Р. косць.
|| незак. растру́шчваць, -аю, -аеш, -ае.
|| наз. растру́шчванне, -я, н.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
пазвано́к, -нка́, мн. -нкі́, -нко́ў, м.
Асобная косць (або храсток) пазваночніка.
Шыйныя пазванкі.
|| прым. пазвано́чны, -ая, -ае.
Пазваночныя жывёлы (вышэйшыя жывёлы, якія маюць касцявы або храстковы шкілет).
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
плюснявы́, ‑ая, ‑ое.
Спец. Які мае адносіны да плюсны. Плюснявая косць.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
рашэ́цісты, ‑ая, ‑ае.
У анатоміі — з вялікай колькасцю адтулін. Рашэцістая косць.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
астэа-
(гр. osteon = косць)
першая састаўная частка складаных слоў, якая адпавядае паняццям «косць», «касцявы».
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
акасцяне́ць, ‑ею, ‑ееш, ‑ее; зак.
1. Стаць цвёрдым, як косць; ператварыцца ў косць.
2. Акалець, адубець, застыць (пра труп). // Страціць ад холаду гнуткасць, адчувальнасць; змерзнуць.
3. перан. Застыць у якіх‑н. формах, перастаць развівацца.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
перадплечавы́, ‑ая, ‑ое.
Які мае адносіны да перадплечча. Перадплечавая косць. Перадплечавыя мускулы.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
эндао́ст
(ад энда- + гр. osteon = косць)
валакністая абалонка, якая пакрывае косць з боку ўнутрымазгавой поласці.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
АСТЭАМІЭЛІ́Т (ад астэа... + грэч. myelos мозг),
інфекцыйнае запаленне касцявога мозгу і ўсіх слаёў косці. Неспецыфічны астэаміэліт выклікаецца гнаяроднымі мікробамі, спецыфічны туберкулёзнай, бруцэлёзнай, сіфілітычнай і інш. палачкамі. Узбуджальнікі астэаміэліту трапляюць у косць праз кроў (гематагенным шляхам) з аддаленага гнойнага ачага (фурункула, абсцэсу і інш.), праз пашкоджаныя тканкі (адкрытыя пераломы, раненні), з інфіцыраваных тканак (гнойнае запаленне суседняга сустава). Захворванню садзейнічаюць траўмы, пераахаладжэнні, ператамленні, авітамінозы і інш. Пры астэаміэліце ў косці парушаецца кровазварот, закупорваюцца сасуды (трамбоз); косць, пазбаўленая жыўлення, мярцвее. Участкі амярцвелай тканкі паступова адрываюцца і выдаляюцца праз свішчы з гноем. Адрозніваюць астэаміэліт востры гематагенны і хранічны. Востры астэаміэліт пачынаецца раптоўна: высокая тэмпература, дрыжыкі, ірвота, часты пульс, зацямненне свядомасці. Там, дзе пашкоджана косць, узнікае прыпухласць, чырванее скура. Калі гной прарываецца, тэмпература спадае, агульны стан хворага паляпшаецца. Ускладненні: гнойныя запаленні суставаў (артрыты), пераломы касцей, вывіхі, сепсіс, пашкоджанні ўнутр. органаў. Востры астэаміэліт можа пераходзіць у хранічны з перыядычнымі абвастрэннямі. Лячэнне вострага астэаміэліту — тэрапеўтычнае, хранічнага — хірургічнае, фізіятэрапеўтычнае.
А.У.Руцкі.
т. 2, с. 60
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
лабко́вы, ‑ая, ‑ае.
Які мае адносіны да лабка (у 1 знач.). Лабковая косць.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)