checkerboard

[ˈtʃekərbɔrd]

n.

ша́хматная до́шка

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

chessboard

[ˈtʃesbɔrd]

n.

ша́хматная до́шка

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

railing [ˈreɪlɪŋ] n.

1. за́гарадзь, за́гарадка; плот, агаро́джа

2. рэ́йка; до́шка

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

мемарыя́льны Gedénk-;

мемарыя́льная до́шка Gedénktafel f -, -n

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

капітэ́льны, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да капітэлі. Капітэльная дошка.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

цалёвы, ‑ая, ‑ае.

Роўны адной цалі. Цалёвы цвік. Цалёвая дошка.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

АБА́К, абака

[ад грэч. abax (abakos) дошка],

1) дошка для арыфм. вылічэнняў, якой карысталіся ў Стараж. Грэцыі і Рыме, пазней у Зах. Еўропе (да 18 ст.). Першапачаткова гладкая дошка, пасыпаная пяском і падзеленая на палосы, у якіх размяшчаліся лічыльныя маркі (каменьчыкі, косці, манеты). У краінах Д. Усходу карысталіся кіт. абакам — суанпанам,

у Расіі — лічыльнікамі.

2) У намаграфіі абакі — спец. лічыльныя намаграмы.

3) У архітэктуры — плоская, квадратная ў плане пліта, на якую апіраецца антаблемент; верхняя частка капітэлі. Як элемент класічнага арх. ордэра з’явіўся ў Стараж. Грэцыі. У розных тыпах ордэра набываў своеасаблівую маст. апрацоўку: прафіляванне і арнаментыку ў выглядзе іонікаў у іанічным, ляпныя разеткі ў карынфскім і кампазітным ордэрах. Пашыраны пераважна ў манум. мураваных і драўляных палацавых і грамадскіх збудаваннях класіцызму.

Абак.

т. 1, с. 11

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

задзі́рына, ‑ы.

Разм. Задранае месца на гладкай паверхні. Дошка з задзірынамі.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

рацінава́льны, ‑ая, ‑ае.

Спец. Які прызначаецца, служыць для рацінавання. Рацінавальная дошка.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

падваршта́тнік, ‑а, м.

Ніжняя частка варштата, на якой умацавана варштатная дошка.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)