калькуля́цыя

(лац. calculatio)

вылічэнне сабекошту прадукцыі, велічыні выдаткаў і інш.

Слоўнік іншамоўных слоў. Актуальная лексіка (А. Булыка, 2005, правапіс да 2008 г.)

дыспа́ша

(фр. dispache)

вылічэнне страт пры аварыі судна і размеркаванне іх паміж арганізатарамі рэйса.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

экстрапаля́цыя, ‑і, ж.

1. Кніжн. Пашырэнне вывадаў, атрыманых пры вывучэнні адной часткі з’явы, на другую частку яе.

2. У матэматыцы — вылічэнне па шэрагу дадзеных значэнняў матэматычнага выражэння іншых значэнняў яго, якія знаходзяцца па-за гэтым радам.

[Ад лац. extra — звыш, па-за і polio — выпраўляю, змяняю.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

до́лар м. (грашовая адзінка) Dóllar m -s, -s;

до́ларавае вылічэ́нне Réchnen in Dóllar

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

удержа́ние

1. утрыма́нне, -ння ср.;

2. (из зарплаты) вылічэ́нне, -ння ср., утрыма́нне, -ння ср.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

ЛІ́КАВЫЯ МЕ́ТАДЫ ў матэматыцы,

метады набліжанага рашэння матэм. задач, якія зводзяцца да выканання канечнай колькасці элементарных аперацый над лікамі. Вылічэнні выконваюцца ўручную ці з дапамогай вылічальных машын. Распрацоўка новых Л.м. і выкарыстанне іх у ЭВМ прывялі да ўзнікнення вылічальнай матэматыкі. Гл. таксама Набліжанае вылічэнне, Набліжаныя формулы.

т. 9, с. 256

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

Kalkül n -s, -e

1) разлі́к, вылічэ́нне

2) каштары́с

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

рэпута́цыя

(фр. réputation, ад лац. reputatio = вылічэнне; роздум)

агульная думка, якая склалася аб кім-н. (напр. незаплямленая р.).

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

інтэгра́льны

1. матэм. integrál, Integrál-;

інтэгра́льнае вылічэ́нне Integrálrechnung f -;

2. (аб’яднаны) integrál, zu éinem gánzen verschmólzen

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

та́ра

(іт. tara, ад ар. tarha = вылічэнне)

упакоўка для тавараў, грузаў (мяшкі, скрынкі, бочкі і інш.).

Слоўнік іншамоўных слоў. Актуальная лексіка (А. Булыка, 2005, правапіс да 2008 г.)