дылета́нцтва н. Dilettantísmus m -; Dilettántentum n -s; перан. тс. Óberflächlichkeit f -;

маста́цкае дылета́нцтва küstlerischer Dilettantísmus;

навуко́вае дылета́нцтва wíssenschaftlicher Dilettantísmus

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

дынамі́чны фіз., перан. dynámisch, bewéglich, vóller Bewégung;

дынамі́чная сацыя́льная палі́тыка éine dynámische Soziálpolitik;

дынамі́чнае развіццё гаспада́ркі éine dynámische Wírtschaftsentwicklung

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

жва́чка ж.

1. (працэс) Wíederkäuen n -s;

жава́ць жва́чку wíederkäuen (тс. перан.);

2. разм. Káugummi m -s, -s (гумка)

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

забру́джванне н. тс. спец. Verschmútzung f -, -en, Verúnreinigung f -, -en; Besúd(e)lung f -,-en (звычайна плямамі, тс. перан.)

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

забру́дзіць

1. verúnreinigen vt (тс. спец.); beschmútzen vt; verschmútzen vt; beschmíeren vt;

2. перан. разм. entéhren vt, beflécken vt

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

заво́страны spítzig, spitz; Spitz-, zúgespitzt (тс. перан.); spítz áuslaufend, verjüngt (які звужваецца на канцы);

заво́страны нос Spítznase f -, -n

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

закра́сціся

1. sich éinschleichen*;

2. перан. (узнікнуць) áufkommen* vi (s), áufsteigen* vi (s);

закра́лася падазрэ́нне ein Verdácht kam [stieg] auf

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

запрыго́ньванне н., запрыго́ненне н.

1. гіст. Ǘberführung in die Léibeigenschaft;

2. перан. Versklávung [-vʊŋ] f -, -en, Unterjóchung f -, Knéchtung f -

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

зачарсцве́ць

1. trócken wérden, vertrócknen vi (s);

хлеб зачарсцве́ў das Brot ist vertrócknet;

2. перан. hart wérden, sich verhärten

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

касі́ць¹, кашу́, ко́сіш, ко́сіць; ко́шаны; незак.

1. што. Зразаць траву касой² або касілкай.

К. атаву.

2. перан., каго (што). Нішчыць, забіваць у вялікай колькасці.

Хвароба косіць людзей.

Вайна нас гнула і касіла.

|| зак. скасі́ць, скашу́, ско́сіш, ско́сіць; ско́шаны.

|| наз. кашэ́нне, -я, н. (да 1 знач.) і касьба́, -ы́, ж. (да 1 знач.).

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)