Вы́брыць ’выйсці’ (Яруш.). Відаць, з выбрысць (да брысці, гл.).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Віноўнасць ’вінаватасць’ (КТС). Відаць, запазычана з рус. виновность ’тс’.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Ны́цкаць ’наракаць’ (мядз., Сл. ПЗБ). Відаць, да ныць (гл.).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Плошчык ’прамы вузел’ (ТС). Відаць, ад словазлучэння плоскі вузельчык.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Ву́льлей ’вулей’ (Мядзв.), Відаць, кантамінацыя вулле́ ’тс’ і ву́лей ’тс’.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Вурвалле ’пласт зямлі’ (КТС). Відаць, да урва́ць, вы́рваць, гл. ву́рвалак.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Вы́бушаваць ’выкінуць’ (Жд., 3). Відаць, да бушаваць ’шумець, энергічна рабіць’.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Відрына ’адрына’ (ельск., Мат. Гом.). Запазычана, відаць, з укр. *відрына.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Набры́нуць ’набрысці, трапіць’ (ТС). Відаць, кантамінацыя: набрысціу, нарынуць ’натрапіць’ (гл.).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Адго́каць ’паскакаць уволю’ (Бяльк.). Відаць, кантамінацыя адгопаць з гокаць (гл.).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)