падалуча́ць (да каго, чаго) сов. (обо всех, многих или обо всём, многом) присоедини́ть (к кому, чему), приобщи́ть (к чему), присовоку́пить (к чему); причи́слить (к кому, чему)
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
папрыту́львацца сов. (да каго, чаго) (о многих) прижа́ться (к кому, чему), прильну́ть (к кому, чему), прини́кнуть (к кому, чему), припа́сть (к кому, чему), прислони́ться (к чему)
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
парашо́к, -шку́, (доза лекарства) -шка́ м., в разн. знач. порошо́к;
зубны́ п. — зубно́й порошо́к;
п. аспіры́ну — порошо́к аспири́на;
◊ сце́рці на п. — (каго) стере́ть в порошо́к (кого)
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
перапе́ць сов., в разн. знач. перепе́ть;
п. усе́ пе́сні — перепе́ть все пе́сни;
п. пе́сню другі́ раз — перепе́ть пе́сню второ́й раз;
хто каго́ ~пяе́ — кто кого́ перепоёт
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
прыдава́ць (каго, што) несов.
1. в разн. знач. придава́ть; (добавлять — ещё) прибавля́ть;
2. (выражать в какой-л. форме) придава́ть, облека́ть (во что);
1, 2 см. прыда́ць
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
прыні́зіць сов.
1. прини́зить, уни́зить;
п. чалаве́ка — прини́зить (уни́зить) челове́ка;
2. прини́зить, умали́ть;
п. ро́лю (значэ́нне) каго́-, чаго́-не́будзь — прини́зить (умали́ть) роль (значе́ние) кого́-, чего́-л.
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
прыту́льваць несов.
1. (да каго, чаго) прижима́ть (к кому, чему); прислоня́ть (к чему);
2. перен. дава́ть прию́т, пригрева́ть;
3. (прятать, защищать) укрыва́ть;
1-3 см. прытулі́ць
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
гнаі́ць, гнаю, гноіш, тоіць; незак., каго-што.
Прыводзіць у стан гніення; дапускаць развіццё гнілі ў чым‑н. — От гады печаныя, гэтыя кулакі, хлеб гнояць у зямлі, — сказаў.. [Лопух] са штучнай злосцю. Сабаленка. // перан. Доўгі час трымаць каго‑н. у невыносна цяжкіх умовах. Гнаіць у турме.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
абла́яць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; зак., каго-што.
Абазваць грубымі словамі, зняважыць; вылаяць. [Шклянка] мог ні за што ні пра што наваліцца на чалавека, аблаяць яго апошнімі словамі, пасля прасіць прабачэння і ў канцы зноў пачынаць лаяць. Чарот. // Адмоўна выказацца пра каго‑, што‑н. Аблаяць у газеце.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
кваліфікава́ць, ‑кую, ‑куеш, ‑куе; зак. і незак., каго-што.
1. Вызначыць (вызначаць), ацаніць (ацэньваць) якасць або ступень вартасці каго‑, чаго‑н. // Характарызаваць прадмет, адносіць яго да пэўнай групы. Кваліфікаваць злачынства.
2. Устанавіць (устанаўліваць) ступень падрыхтаванасці, годнасці да якой‑н. працы. Кваліфікаваць ступень падрыхтаванасці рабочых.
[Ням. qualifizieren.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)