Асоба, якая належыць да інтэлігенцыі; інтэлігентны чалавек.
|| ж.інтэліге́нтка, -і, ДМ -тцы, мн. -і, -так.
|| прым.інтэліге́нцкі, -ая, -ае.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
маўля́ў, часц. (разм.).
Паказвае, што асоба, якая гаворыць, перадае чужыя словы.
Сказаў, што заняты, прыходзь, м., заўтра.
Дзед ганарыўся галубамі: м., ні ў кога няма такіх разумных птахаў.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
падпалко́ўнік, -а, мн. -і, -аў, м.
Афіцэрскае званне, чын, рангам вышэйшы за маёра і ніжэйшы за палкоўніка, а таксама асоба, якая мае гэта званне.
|| прым.падпалко́ўніцкі, -ая, -ае.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
individuality
[,ɪndɪ,vɪdʒuˈæləti]
n.
індывідуа́льнасьць, асо́баf.
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
probationer
[proʊˈbeɪʃənər]
n.
асо́ба на выпрабава́ньні
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
someone
[ˈsʌmwʌn]
pron.
не́йкая асо́ба, не́хта
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
third person
Gram.
трэ́цяя асо́ба
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
Суб’е́кт ’дзейная асоба; асоба або арганізацыя з акрэсленымі правамі і абавязкамі; дзейнік’ (ТСБМ, Некр. і Байк.), ’кожная асоба або рэч, пра якія гаворыцца’ (Ласт.). Ст.-бел.субъектумъ ’суб’ект’ (1722 г.) — непасрэднае запазычанне з лац.subjectum (Булыка, Запазыч., 311). Сучасныя формы, хутчэй за ўсё, запазычаны праз польск.subiekt або рус.субъект (з польск., гл. Віткоўскі, Słownik, 181).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
КУР’Е́Р (франц. courrier ад лац. curro бягу),
1) службовая асоба, якая развозіць спешныя даручэнні. Дыпламатычны К. — супрацоўнік Міністэрства замежных спраў, які перавозіць дыпламатычную пошту.
2) Пасыльны ва ўстанове, які разносіць службовыя паперы. Напр., К. рэдакцыі.
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
жанчы́на, ‑ы, ж.
1.Асоба, па полу супрацьлеглая мужчыну. Працавітая жанчына. Жанчына-маці.//Асоба жаночага полу як увасабленне пэўных асаблівасцей, якасцей. Паступова ў ёй абуджалася жанчына. □ Ззаду .. [Віктара] стаяла яшчэ даволі маладая жанчына з прыгожым тварам.Даніленка.//Асоба жаночага полу, якая была або знаходзіцца замужам. Наперадзе спяваюць дзяўчаты, ззаду, расцягнуўшыся на дарозе, ідуць, гамоняць і смяюцца жанчыны.Ракітны.
2.Разм. Жонка. Сам Гурба стаіць адзінокі Няма яго вернай жанчыны.Колас.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)