бальі́
(фр. bailli)
каралеўскі чыноўнік, які кіраваў судова-адміністрацыйнай акругай у сярэдневяковай Францыі.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
функцыяне́р
(ням. Funktionär, ад лац. functio, -onis = выкананне)
работнік адміністрацыйнага або партыйнага апарата, чыноўнік.
Слоўнік іншамоўных слоў. Актуальная лексіка (А. Булыка, 2005, правапіс да 2008 г.)
чыну́ша, ‑ы, м.
Разм. пагард. Чыноўнік, бюракрат. Асабліва радавала.. [Лабановіча] тая акалічнасць, што зкзаменатарам назначаўся не інспектар народных вучылішч, сухі і бяздушны чынуша, а выкладчык, які ў свой час быў таксама настаўнікам пачатковай школы. Колас.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
official1 [əˈfɪʃl] n. чыно́ўнік, службо́вая асо́ба, слу́жачы;
a bank official ба́нкаўскі слу́жачы;
municipal officials муніцыпа́льныя ўла́ды;
government officials дзяржа́ўныя слу́жачыя, ура́давыя чыно́ўнікі
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
вальдма́йстар
(ад ням. Wald = лес + Meister = майстар)
чыноўнік у Расійскай імперыі, які загадваў казённымі лясамі.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
servant [ˈsɜ:vənt] n.
1. слуга́; слу́жка; служа́нка; на́йміт; на́ймічка;
keep servants трыма́ць слуг
2. слу́жачы; службо́вец;
a public/civil servant дзяржа́ўны слу́жачы, ура́давы чыно́ўнік
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
ЛАБО́ЙКА (Іван Мікалаевіч) (2.7.1786, г.п. Золачаў Харкаўскай вобл., Украіна — 27.6.1861),
гісторык, літаратуразнавец, лінгвіст. Скончыў Харкаўскі ун-т (1810). У 1815 чыноўнік па асобых даручэннях у прэзідэнта Дзярж. савета Царства Польскага Вялінскага, потым на дзярж. службе ў Пецярбургу. У 1822—40 праф. Віленскага ун-та, Мед.-хірургічнай і Духоўнай рымска-каталіцкай акадэмій у Вільні. У 1820—30-я г. садзейнічаў пашырэнню рус.-бел.польскіх культ. сувязей, прапанаваў ідэю комплекснага вывучэння Беларусі і Літвы. Цікавіўся бел. фальклорам. Як «вучоны карэспандэнт» графа М.П.Румянцава быў ініцыятарам шэрагу гіст.-археал. экспедыцый па зах. Беларусі, у выніку якіх з’явіліся працы «Апісанне польскіх і літоўскіх гарадоў» і «Даследаванне аб Літве». Аўтар публікацый «Аб важнейшых выданнях Герберштэйна запісак аб Расіі» (СПб., 1818), «Збор расійскіх вершаў» (Вільня, 1827) і інш.
Д.У.Караў.
т. 9, с. 83
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
officer [ˈɒfɪsə] n.
1. афіцэ́р;
a commanding officer камандзі́р
2. чыно́ўнік, службо́вая асо́ба, слу́жачы;
an administrative officer адміністраты́ўны слу́жачы;
officers of state дзяржа́ўныя слу́жачыя
3. паліцэ́йскі
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
пракура́тар, ‑а, м.
1. У Старажытным Рыме — асоба, якая кіравала чыёй‑н. маёмасцю, маёнткам, гаспадаркай і пад.
2. У Старажытным Рыме — імператарскі чыноўнік, які ведаў фінансамі, зборам налогаў, харчаваннем і пад.; намеснік у невялікіх правінцыях з вышэйшай адміністрацыйнай і судовай уладай.
[Лац. procurator.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
фуфа́йка, ‑і, ДМ ‑файцы; Р мн. ‑фаек; ж.
1. Цёплая вязаная кашуля. — У паласатай матроскай фуфайцы, — шаптаў чыноўнік. — ..Прозвішча Курыдзе... Самуйлёнак.
2. Куртка, падшытая ватай; ватоўка. [Ірка] скручвала з ваты, якую скубла са старой матчынай фуфайкі, кнот, падпальвала яго. Пташнікаў.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)