узіра́цца несов. (пристально, внимательно) вгля́дываться, всма́триваться;

у. ў ру́капіс — вгля́дываться (всма́триваться) в ру́копись

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

археты́п, ‑а, м.

1. Самы старажытны рукапіс твора, які служыць першакрыніцай для наступных копій. // Першы адбітак друкаванага выдання.

2. Спец. Старажытнейшая, першапачатковая форма слова.

[Грэч. archétypon — першавобраз, арыгінал, першаўзор.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

Réinschrift f -, -en чыставы́ экземпля́р, перапі́саны на́чыста ру́капіс

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

неафо́рмлены, ‑ая, ‑ае.

1. Які не набыў канчатковага знешняга выгляду, формы, структуры і г. д. Неаформлены рукапіс.

2. Які не мае законнай сілы. Неаформлены дакумент.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

скрэ́сліць, ‑лю, ‑літ, ‑ліць; зак., што.

Разм.

1. Пакрыць рознымі штрыхамі, закрэсліць у многіх месцах. Скрэсліць увесь ліст паперы.

2. Унесці многа паправак. Скрэсліць рукапіс.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

вы́правіць¹, -праўлю, -правіш, -правіць; вы́праві; -праўлены; зак., што.

1. Зрабіць прамым; выпраміць.

В. рэчышча.

2. Унесці неабходныя праўкі ў што-н.

В. рукапіс.

В. карэктуру.

3. Ліквідаваць недахопы, заганы.

В. становішча.

В. памылку.

|| незак. выпраўля́ць, -я́ю, -я́еш, -я́е.

|| наз. выпраўле́нне, -я, н.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

copy​1 [ˈkɒpi] n.

1. экзэмпля́р

2. ко́пія

3. ру́капіс;

a fair copy чыставі́к;

a rough copy чарнаві́к

4. comput. капі́раванне; ко́пія

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

Autográf, Autográph n -s, -e(n) уласнару́чны ру́капіс, аўто́граф

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

Hándschrift f -, -en

1) по́чырк, рука́

2) ру́капіс, манускры́пт

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

прато́граф

(ад прата- + -граф)

першы рукапіс, які лёг у аснову пазнейшых спісаў, копій, рэдакцый.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)