-цыды

(лац. caedo = забіваю)

другая састаўная частка складаных слоў, якая адпавядае паняццю «знішчаць».

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

áuffressen* vt пажыра́ць, зжыра́ць; жэ́рці; знішча́ць

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

анулява́ць

(лац. annulare = знішчаць)

аб’яўляць несапраўдным, касаваць які-н. акт, дакумент (напр. а. дагавор).

Слоўнік іншамоўных слоў. Актуальная лексіка (А. Булыка, 2005, правапіс да 2008 г.)

ануля́цыя

(ад п.-лац. annullare = знішчаць)

прызнанне несапраўдным якога-н. акта, дагавору, права; скасаванне.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

Пачэ́пліць ’прапасці’ (жытк., Мат. Гом.). Відаць, да чапаць, параўн. валож. ’знішчаць’ (Сл. ПЗБ).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

знішча́цца несов.

1. уничтожа́ться;

2. искореня́ться;

3. страд. уничтожа́ться, истребля́ться; переводи́ться; выводи́ться; устраня́ться, искореня́ться, ликвиди́роваться, сокруша́ться; удаля́ться; см. знішча́ць

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

пажыра́ць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; незак.

1. Незак. да пажэрці.

2. перан. Знішчаць, спальваючы (пра полымя, агонь). Полымя.. загуляе па саламяных хрыбтах будынкаў, нібы прагны бязлітасны звер, пажыраючы іх. Брыль.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

unicestwiać

незак. кніжн. знішчаць; вынішчаць; разбураць

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

áusradieren vt

1) сціра́ць (сціркай)

2) знішча́ць

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

níedermachen vt

1) вы́лаяць

2) забіва́ць, знішча́ць

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)