султа́ніха ж., разг. (жена султана) султа́нша
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
фе́рмерыха ж., разг. (жена фермера) фе́рмерша
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
ятро́ўка ж. (жена мужниного брата) неве́стка
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
гарадні́чыха ж., ист., разг. (жена городничего) городни́чиха
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
жанчы́на ж.
1. же́нщина;
2. разг. жена́
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
краўчы́ха ж.
1. портни́ха;
2. жена́ портно́го
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
Жо́нка, жына́ (Бяльк.), жынка (Сл. паўн.-зах.). Рус. жена, женка, жонка, укр. жінка ’жонка; жанчына’, польск. żonka памянш. ад żona ’жонка’, серб.-луж. žonka ’тс’, славен. ženka ’тс’, ’самка’, серб.-харв. же̑нка, балг. жѐнка, макед. женка ’тс’. Ст.-слав. жена ’жонка; жанчына’. Ст.-рус. жена, женка, жонка ’жонка; жанчына’. Прасл. *žena < *gena роднаснае ст.-прус. genno ’жанчына; жонка’, ст.-інд. jánis ’жонка; жанчына’, арм. kin, гоц. qinô ’тс’, грэч. γυνή, бэаційскае βανα ’жонка’, ірл. ben, тах. A śäṁ, B śana ’жанчына’, алб. zonjë ’жонка; пані’. І.‑е. *gu̯enā ’жонка; жанчына’ супастаўлялі з *gʼen‑ ’нараджаць’, што, аднак, недастаткова абгрунтавана. Фасмер, 2, 46; Шанскі, 1, Д, Е, Ж, 284; Брукнер, 666; Махэк₂, 725; Скок, 3, 677; БЕР; 535–536; Трубачоў, Ист. терм., 105–110; Траўтман, 84; Тапароў, E–H, 207–210; Покарны, 1, 473–474. *ženъka ўтворана ад *žena яшчэ на прасл. глебе з дэмінутыўным суфіксам ‑ъk‑.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
генера́льша (жена генерала) разг. генера́ліха, -хі ж.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
ге́тманша (жена гетмана) разг. ге́тманіха, -хі ж.;
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
губерна́торша (жена губернатора) разг. губерна́тарыха, -хі ж.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)