зімава́ць несов. зимова́ть;
◊ зіму́ з. — зи́му зимова́ть;
ве́даць, дзе ра́кі зіму́юць — знать, где ра́ки зиму́ют
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
падпёрты подпёртый;
◊ варо́ты пірага́мі п. — (дзе, у каго) ирон. ворота́ пирога́ми подпёрты (где, у кого)
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
переру́б м.
1. (действие) перасяка́нне, -ння ср.;
2. спец. (место, где что-л. перерублено) перасе́к, -ку м.;
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
ЛІТВА́ летапісная,
назва племяннога саюзу, пазней гісторыка-геагр. і этнічнай вобласці. На ПнЗ сучаснай Рэспублікі Беларусь і ПдУ сучаснай Літоўскай Рэспублікі. Упершыню згадваецца ў Кведлінбургскіх аналах пад 1009, ва ўсх.-слав. летапісах — пад 1040 (у сувязі з паходам Яраслава Мудрага на Л.). У «Аповесці мінулых гадоў» Л. названа сярод тых плямён і народаў, якія плацілі даніну Русі. Этымалогія тэрміна канчаткова не высветлена. У позніх бел.-літ. летапісах даецца міфалагічна-легендарнае тлумачэнне паходжання тэрміна «Л.» ад лац. слоў «літус туба» («літус» — бераг, «туба» — труба), якімі нібыта называлі прынёманскія землі рымляне, што, паводле легенды, перасяліліся сюды з Італіі. Сучасныя даследчыкі звязваюць назву Л. з балцкімі або слав. каранямі lietā, lieti (ліць, цячы), з назвай р. Ліетаўка ці Ліетава (прыток Віліі), кельцкім словам Litawia (прыбярэжная краіна), з бел. дыялектным «лютвін» (люты) і інш. Першапачатковая лакалізацыя тапоніма Л. канчаткова не вывучана. Аднак ёсць пэўнае супадзенне тэрыторыі сярэдневяковай Л. з арэалам штрыхаванай керамікі культуры на познім этапе (пач. н.э.). У такім разе ўзнікненне назвы гіст. вобласці Л. датуецца пачаткам нашай эры. Ад наймення «Л.» паходзіць адна з назваў жыхароў Вялікага княства Літоўскага і Беларусі — літвіны.
Літ.:
Ермаловіч М.І. Па слядах аднаго міфа. Мн., 1989;
Яго ж. Где была летописная Литва? // Тез. докл. к конф. по археологии Белоруссии. Мн., 1969;
Непокупный А.П. Балто-севернославянские языковые связи. Киев, 1976;
Финно-угры и балты в эпоху средневековья. М., 1987.
Э.М.Зайкоўскі.
т. 9, с. 299
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
вы́трубить сов.
1. (сыграть на трубе) разг. вы́трубіць;
2. перен. (прослужить где-л. долгое время) прост. адга́каць, пратрубі́ць.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
скле́йка ж.
1. (действие) скле́йка, -кі ж., скле́йванне, -ння ср.;
2. (место, где склеено что-л.) скле́йка, -кі ж.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
ві́лачнік м.
1. черено́к вил (ухва́та);
2. у́гол у пе́чки, где стоя́т ухва́ты и други́е ку́хонные принадле́жности
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
разги́б м.
1. (действие) разгіна́нне, -ння ср., разгі́б, -бу м., разгіба́нне, -ння ср.;
2. (место, где разогнуто) разгі́б, -бу м.;
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
то́нко нареч. то́нка;
то́нко очи́ненный каранда́ш то́нка заво́страны ало́вак;
◊
где то́нко, там и рвётся дзе ко́ратка (то́нка), там і рве́цца.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
ба́цькаўшчына ж.
1. оте́чество ср., отчи́зна;
2. (место, где родился и вырос кто-л.) ро́дина;
3. отцо́вское насле́дство
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)