Óberstaatsanwalt m -(e)s, -e і -anwälte вярхо́ўны пракуро́р

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

каміса́р м. Kommissár m -(e)s, -e;

вае́нны каміса́р Kríegskommissar m;

вярхо́ўны каміса́р Hóher Kommissár

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

юпі́тэр, ‑а, м.

1. Магутная электрычная дугавая лямпа, якая выкарыстоўваецца ў кінатэхніцы для штучнага або камбінаванага дсвятлення пры кіназдымках.

2. (з вялікай літары). Пятая па адлегласці ад Сонца, самая вялікая планета сонечнай сістэмы.

3. (з вялікай літары). У старажытнай рымскай міфалогіі — вярхоўны бог.

[Ад лац. Jupiter.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

галоўнакама́ндуючы м. вайск. Óberkommandierende (sub) m -n, -n; Óberbefehlshaber m -s, -;

Вярхо́ўны галоўнакама́ндуючы der Óberste Beféhlshaber

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

скліка́нне ср.

1. сзыва́ние; склика́ние;

2. созы́в м.;

Вярхо́ўны Саве́т СССР пе́ршага ~ння — ист. Верхо́вный Сове́т СССР пе́рвого созы́ва

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

ЗЕЎС,

у грэч. міфалогіі вярхоўны бог, уладар багоў і людзей. Месцам знаходжання З. лічыўся Алімп. Яго атрыбутамі былі эгіда (шчыт), скіпетр і арол. Першапачаткова З. — бог маланкі, грому і дажджу, пазней аб’яднаў рысы інш. багоў. Паводле міфаў, З., малодшы сын Кронаса і Рэі, брат і муж Геры, пасля перамогі над бацькам, тытанамі і гігантамі пачаў правіць светам разам з братамі Пасейдонам і Аідам. З. — бацька многіх багоў і багінь, у т. л. Апалона, Арэса, Дыяніса, Афіны, Афрадыты, герояў Геракла, Персея і інш. У Рыме культ З. зліўся з культам Юпітэра.

Зеўс (Зеўс Атрыколі). Рымская копія з грэчаскага арыгінала. 4 ст. да н.э.

т. 7, с. 63

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

жрэц м.

1. рэл., гіст. Ópferpriester m -s, -;

вярхо́ўны жрэц Óberpriester m;

2. перан. іран. Díener m -s, -

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

soviet​1 [ˈsəʊviət] n. саве́т (орган улады);

the Supreme Soviet Вярхо́ўны Саве́т;

the Soviets Саве́ты;

under the Soviets пад Саве́тамі, пры Саве́тах;

village soviets сельсаве́ты

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

суд, -а́ і -у, М -дзе́ і -дзе, мн. -ы́, -о́ў, м.

1. -а́, М -дзе́. Дзяржаўны орган, які разглядае і вырашае грамадзянскія спрэчкі і крымінальныя справы.

Народны с.

Вярхоўны с.

2. -а́, М -дзе́. Судовы працэс, разбор грамадзянскай або крымінальнай справы.

Выступіць на судзе.

Павестка на с.

4. -у, М -дзе. Думка, меркаванне аб чым-н.

С. гісторыі (ацэнкі і думкі будучых пакаленняў; высок.).

|| прым. судо́вы, -ая, -ае.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

суперінтэндэ́нт

(лац. superintendens, -ntis = вярхоўны наглядчык)

1) асоба, якая стаіць на чале пратэстанцкай царкоўнай акругі;

2) службовая асоба ў ЗША, якая ўзначальвае дэпартамент народнай адукацыі.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)