эпігра́ма, -ы, мн. -ы, -ра́м, ж.
Кароткі сатырычны верш, які востра высмейвае якую-н. пэўную асобу.
Эпіграмы Кандрата Крапівы.
|| прым. эпіграматы́чны, -ая, -ае (спец.).
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
Кава́ль ’рабочы, майстар, які займаецца коўкай металу’ (БРС, ТСБМ, Бяльк., Гарэц., Жыв. сл., Касп., КТС, Мал., Нар. сл., Сержп., Сержп. Грам., Сцяц., Сцяц. БНС, Сцяшк., Шат., Яруш.). Укр. коваль, рус. дыял. коваль, польск. kowal, н.-луж. kowal, чэш. дыял. koval, славац. дыял. koval. Паўн.-слав. kovalь, nomen agentis да kovati, гл. Слаўскі, 3, 21. Адносна словаўтварэння гл. спец. аб паўн.-слав. суф. ‑ljь Слаўскі, ZPSS, 11, 1963, 87. Трубачоў (Ремесл. терм., 334–335) звяртае ўвагу на параўнальна новы з пункту погляду словаўтварэння характар назваў каваля ў славянскіх мовах (kovalь, kovarь, kovačь, kuznьcь, kuznikъ), аднак адзначае, што істотных аргументаў супраць таго, што гэтыя словы існавалі ў праславянскай мове, хоць і позняга часу, няма.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
адбе́лачны, ‑ая, ‑ае.
Спец. Які прызначаны, служыць для адбелкі. Адбелачныя матэрыялы.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
адбо́йка, ‑і, ж.
Спец. Аддзяленне кавалкаў выкапняў ці пароды ад масіву.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
аднажы́льны, ‑ая, ‑ае.
Спец. Які складаецца з адной жылы. Аднажыльны кабель.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
ажыжэ́нне, ‑я, н.
Спец. Ператварэнне газаў у вадкі стан шляхам ахаладжэння.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
а́зімутны, ‑ая, ‑ае.
Спец. Які мае дачыненне да азімута. Азімутны вугал.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
акамадзі́раваць, ‑рую, ‑руеш, ‑руе; зак. і незак., што.
Спец. Прыстасаваць (прыстасоўваць).
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
ако́рачны, ‑ая, ‑ае.
Спец. Які прызначаны, служыць для акорвання. Акорачны станок.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
акселера́цыя, ‑і, ж.
Спец. Паскоранае фарміраванне арганізма ці асобных яго частак.
[Ад лац. acceleratio — паскарэнне.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)