1) крывасмо́к -а m., вампі́р -а m., ваўкала́к -а m.
2) чалаве́к, які́ раскрада́е магі́лы
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
global
[ˈgloʊbəl]
adj.
1) сусьве́тны
global unrest — сусьве́тны неспако́й
2) усеагу́льны, гляба́льны
3) які́ ма́е фо́рму ша́ру, шарападо́бны
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
*Пры́бач, пры́боч ’збоку’ (ТС). Лексікалізацыя прыназоўнікава-склонавага спалучэння пры бо́ку/баку́. Сюды ж прыметнік прыбо́чны ’які знаходзіцца заўсёды пры баку, пры поясе; які знаходзіцца неадлучна пры якой-небудзь асобе’ (Нас.). Параўн. рус.дыял.при́бочи ’збоку’, укр.при́бочний ’бакавы’.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Ветачок, ветак ’маладзік’ (гродз., вілен., Нас.). Дэмінутыў ад ве́тах (гл.), які прыводзіць да семантычных зрухаў: ’месяц на зыходзе’ → ’маладзік’. Народная этымалогія памылкова звязвае гэта слова з ветка ’галінка’; тое ж і ў Нас., які ўзводзіць яго да вѣтвъ.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
◎ Не́ксьці ’якісьці’ (Сцяшк.). З *не‑які‑сь‑ціу гл. ненкі.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Вы́кшчэны, вы́кшчэнец ’той, які стаў хрысціянінам’ (Нас.). Да выксціць (гл.).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Важдані́на ’занятак, які патрабуе шмат часу; турбота’ (КТС). Гл. важдацца.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Валатоўны ’які мае адносіны да волата’ (КТС). Да валатовы < волат.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Валковы ’рабочы, які перыць бялізну’ (БРС). Да валёк, вал3.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Ва́пеннік ’рабочы, які працуе ля вапельні’ (КТС). Да вапенны < вапа.