селенагра́фія
(ад гр. selene = Месяц + -графія)
раздзел астраноміі, які займаецца апісаннем паверхні Месяца.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
сіндэсмало́гія
(ад гр. syndesmos = звязка + -логія)
раздзел анатоміі, які вывучае сучляненні касцей шкілета.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
сінта́ктыка
(гр. syntaktikos = які парадкуе)
раздзел семіётыкі, які вывучае сінтаксіс розных знакавых сістэм.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
сіфілідало́гія
(ад н.-лац. syphilis, -lidis = сіфіліс + -логія)
раздзел медыцыны, які вывучае сіфіліс.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
трансплантало́гія
(ад п.-лац. transplantare = перасаджваць + -логія)
раздзел медыцыны, які займаецца пытаннямі трансплантацыі.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
фітагельмінтало́гія
(ад фіта- + гельмінталогія)
раздзел гельмінталогіі, які вывучае хваробы раслін, выкліканыя паразітычнымі нематодамі.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
фітафенало́гія
(ад фіта- + феналогія)
раздзел феналогіі, які вывучае сезонныя з’явы ў жыцці раслін.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
этналінгві́стыка
(ад этнас + лінгвістыка)
раздзел мовазнаўства, які вывучае ўзаемасувязь мовы і этнічных фактараў.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
арты́кул
(лац. articulus)
1) навуковы або публіцыстычны твор невялікага памеру ў часопісе, зборніку, газеце;
2) раздзел, параграф у афіцыйным дакуменце (напр. а. канстытуцыі);
3) тып вырабу, тавару (напр. а. тканіны).
Слоўнік іншамоўных слоў. Актуальная лексіка (А. Булыка, 2005, правапіс да 2008 г.)
АГРАЭКАЛО́ГІЯ (ад агра... + экалогія),
сельскагаспадарчая экалогія, раздзел прыкладной экалогіі, які вывучае ўплыў фактараў асяроддзя (біятычных і абіятычных) на прадукцыйнасць культурных раслін, а таксама структуру і дынаміку згуртаванняў арганізмаў, што насяляюць с.-г. ўгоддзі, уплыў аграбіяцэнозаў на жыццяздольнасць раслін, якія культывуюцца. Асновы сучаснай аграэкалогіі распрацавалі вучоныя італьян. Дж.Ацы (1956) і ням. Тышлер (1965). Гал. задача аграэкалогіі — размяшчэнне і выкарыстанне с.-г. угоддзяў і прыродных экасістэм (участкі лясоў, лугоў, балот, помнікі прыроды, заказнікі і інш.) такім чынам, каб забяспечыць максімальную біял. прадукцыйнасць ландшафтаў і іх захоўванне. Пасля аварыі на Чарнобыльскай АЭС адной з цэнтр. праблем аграэкалогіі на Беларусі стала вывучэнне міграцыі радыенуклідаў у экасістэмах, у прыватнасці ў аграбіяцэнозах.
т. 1, с. 86
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)