Скаваро́дзіць ‘баранаваць’ (Сцяшк. Сл.), скарадзі́ць ‘тс’ (Сл. рэг. лекс.). Да скарадзі́ць (гл.) пад уплывам скаварада.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Старлы́ба ‘стары, ссівелы, падупалы’ (Барад.). Да стары з няяснай суфіксацыяй (< старлыга? як маталы́га і пад.).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Сува́ць ’соваць, піхаць’ (Нас., Бяльк.). Ад соваць (гл.) пад уплывам формаў зак. тр., гл. сунуць.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

То́пікі ’дзіцячыя вязаныя тапачкі’ (Сцяшк. Сл.). Відаць, да топкі 4, топці (гл.) пад уплывам топаць?

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

лупі́цца

1. (лушчыцца – пра скуру і пад.) sich häuten; sich schälen; schélfern vi;

ску́ра лу́піцца die Haut schält sich [schélfert];

2. (адвальвацца – пра тынк і г. д.) ábbröckeln vi (s); ábblättern (пра фарбу)

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

зніжа́ць sénken vt; herábsetzen vt, herábmindern vt; ermäßigen vt (кошт); kürzen vt (паменшыць); ábbauen vt (цэны, падаткі і пад.);

зніжа́ць зарабо́тную пла́ту die Löhne ábbauen [sénken, drücken];

зніжа́ць тон die Stímme sénken, rúhiger spréchen*

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

гнёт м.

1. (прыгнёт) Bedrückung f -, Unterdrückung f -; Joch n -(e)s, -e (іга);

вы́рвацца з-пад гнёту das Joch ábschütteln;

2. (груз, прэс) Présse f -, -n, Druck m -(e)s, Drücke

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

бало́н м.

1. ав. Ballon [-´lɔŋ], [-´lo:n] m -s, -s [-´lɔŋs], і -e [-´lo:nə];

2. (пасудзіна пад газы) Gásflasche f -, -n;

аэразо́льны бало́н Spraydose [´ʃpre:] f -, -n;

бало́н з кісларо́дам Sáuerstoffflasche f;

шкляны́ бало́н Gláskolben m -s, -

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

заўва́га

1. (кароткае выказванне) Bemérkung f -, -en;

2. (указанне на памылку) Ermáhnung f -, -en, Rüge f -, -n; Verwéis m -es, -e;

3. (да тэксту і пад.) Erläuterung f -, -en; Ánmerkung f -, -en

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

АРХЕАЛАГІ́ЧНЫЯ ПО́МНІКІ,

стараж. прадметы, збудаванні, пахаванні, што захаваліся на зямной паверхні, пад зямлёй або пад вадой і з’яўляюцца аб’ектам археал. даследаванняў. Да археалагічных помнікаў адносяцца: выкапнёвыя прылады працы, зброя, упрыгожанні, паселішчы (стаянкі, селішчы, гарадзішчы), рэшткі жытлаў, гідратэхн. збудаванняў, майстэрні, горныя выпрацоўкі, пячоры, стараж. ўмацаваныя лініі (абарончыя валы, равы), дарогі, пабудовы на па́лях, малюнкі і надпісы, высечаныя на асобных камянях і скалах, стараж. арх. помнікі, пахаванні, надмагільныя і культавыя збудаванні (каменныя бабы, следавікі, ідалы, свяцілішчы і інш.). Археалагічныя помнікі — рэчавыя гіст. крыніцы, па якіх можна аднавіць мінулае чалавечага грамадства. На Беларусі выяўлена каля 900 стаянак каменнага і бронзавага вякоў, каля 1500 гарадзішчаў і селішчаў ранняга жал. веку і інш.

Да арт. Археалагічныя помнікі. Умацаванае паселішча бронзавага веку Дун Энгус. Астравы Аран, графства Голуэй, Ірландыя.
Да арт. Археалагічныя помнікі. Гарадзішча Індура ў Гродзенскім р-не.
Да арт. Археалагічныя помнікі. Курганы каля в. Высачаны Лёзненскага р-на Віцебскай вобл.

т. 1, с. 521

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)