his [hɪz] pron. яго́; свой;

He took his hat. Ён узяў свой капялюш.

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

imagination [ɪˌmædʒɪˈneɪʃn] n. уяўле́нне, фанта́зія;

He has no imagination. У яго няма фантазіі.

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

landlady [ˈlændˌleɪdi] n. гаспады́ня кватэ́ры, гасці́ніцы; улада́льніца до́ма (якая здае яго за плату)

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

nibs [nɪbz] n. dated, infml ва́жная персо́на, шы́шка

♦

his nibs яго́ мі́ласць

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

spellbound [ˈspelbaʊnd] adj. зачарава́ны;

He held his audience spellbound. Яго слухалі затаіўшы дыханне.

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

underweight [ˌʌndəˈweɪt] adj. недава́жаны; лёгкі;

He is underweight. Яго вага ніжэй за норму.

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

няшча́сны, -ая, -ае.

1. Які церпіць гора, бяду, перажывае няшчасце.

Н. чалавек.

2. Які з’яўляецца няшчасцем, заключае ў сабе няшчасце.

Н. выпадак.

3. Які прыносіць няшчасце або прадвяшчае яго.

Н. дзень.

4. Які выражае прыгнечаны, гаротны і пад. стан.

Н. выгляд.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

і́мпульс, -у, м.

1. Унутраны штуршок, пабуджэнне, інтэлектуальны або эмацыянальны стымул, што выклікае якое-н. дзеянне.

2. Вектарная фізічная велічыня, колькасць руху, роўная здабытку масы цела на яго хуткасць (спец.).

І. да творчай працы.

|| прым. і́мпульсны, -ая, -ае.

Імпульснае выпрамяненне.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

істо́та, -ы, ДМ -то́це, мн. -ы, -то́т, ж.

1. Жывы арганізм; чалавек або жывёліна.

Навокал не відаць ніводнай жывой істоты.

2. Сукупнасць пэўных уласцівасцей, якасцей, фізічных і душэўных сіл чалавека.

Непасрэднасць дзіцячай істоты.

Мары і летуценні захапілі ўсю яго істоту.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

і́сціна, -ы, ж.

1. У філасофіі: адэкватнае адлюстраванне ў свядомасці суб’екта таго, што існуе аб’ектыўна.

Аб’ектыўная і.

Імкненне да ісціны.

2. Тое, што і праўда.

Яго словы блізкія да ісціны.

3. Сцверджанне, меркаванне, праверанае практыкай, вопытам, выяўленае навукай.

Старыя ісціны.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)