his [hɪz] pron. яго́; свой;

He took his hat. Ён узяў свой капялюш.

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

imagination [ɪˌmædʒɪˈneɪʃn] n. уяўле́нне, фанта́зія;

He has no imagination. У яго няма фантазіі.

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

landlady [ˈlændˌleɪdi] n. гаспады́ня кватэ́ры, гасці́ніцы; улада́льніца до́ма (якая здае яго за плату)

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

nibs [nɪbz] n. dated, infml ва́жная персо́на, шы́шка

♦

his nibs яго́ мі́ласць

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

spellbound [ˈspelbaʊnd] adj. зачарава́ны;

He held his audience spellbound. Яго слухалі затаіўшы дыханне.

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

underweight [ˌʌndəˈweɪt] adj. недава́жаны; лёгкі;

He is underweight. Яго вага ніжэй за норму.

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

дрэнь, -і, ж. (разм.).

1. зб. Розныя непрыгодныя рэчы, хлам.

Поўныя кішэні ўсякай дрэні.

2. Што-н. нядобрае, непрыемнае.

Усю ноч нейкая д. снілася.

3. у знач. вык. Пра каго-, што-н. кепскае, нікчэмнае.

Надвор’е — д.

Токар з яго — д.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

загало́вак, -лоўка, мн. -лоўкі, -лоўкаў, м.

Назва якога-н. твора (літаратурнага, навуковага і пад.) або асобных яго частак.

|| прым. загало́вачны, -ая, -ае і загало́ўны, -ая, -ае.

З. шрыфт.

○

Загалоўная літара — вялікая літара, якая пішацца ў слове ў пачатку тэксту, раздзела, абзаца.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

істо́та, -ы, ДМ -то́це, мн. -ы, -то́т, ж.

1. Жывы арганізм; чалавек або жывёліна.

Навокал не відаць ніводнай жывой істоты.

2. Сукупнасць пэўных уласцівасцей, якасцей, фізічных і душэўных сіл чалавека.

Непасрэднасць дзіцячай істоты.

Мары і летуценні захапілі ўсю яго істоту.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

і́сціна, -ы, ж.

1. У філасофіі: адэкватнае адлюстраванне ў свядомасці суб’екта таго, што існуе аб’ектыўна.

Аб’ектыўная і.

Імкненне да ісціны.

2. Тое, што і праўда.

Яго словы блізкія да ісціны.

3. Сцверджанне, меркаванне, праверанае практыкай, вопытам, выяўленае навукай.

Старыя ісціны.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)