1. (падаць духам) verzwéifeln vi (у чым-н. an D); in Verzwéiflung verfállen*;
2. (адважвацца) wágen vt, riskíeren vt; sich auf etw. (A) éinlassen*
Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)
ару́давацьразм.
1. hantíeren vi (чым-н. mit D), hándhaben неаддз.vt;
спры́тна ару́даваць сяке́ркай die Axt gewándt hándhaben;
2. (распараджацца) léiten vt, wírtschaften vt
Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)
малі́ць fléhen vi (каго-н. zu D, абчым-н. um A); ánflehen vt (каго-н.A), fléhentlich [ínständig] bítten*;
малі́ць аб лі́тасці um Gnáde fléhen
Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)
навіса́ць, наві́снуць
1. (прыспусціцца над чым-н.) ǘberhängen*vi; vórspringen*vi;
2. (пагражаць) dróhen vt; sich dróhend zusámmenballen;
над на́мі навісла пагро́за uns droht Gefáhr
Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)
разгляда́ць
1.гл. разгледзець, разглядзець;
2. (лічыць кім-н, чым-н.) betráchten vt (als A);
разгляда́цьшто-н.
як знява́гуetw. als éine Beléidigung betráchten
Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)
трамплі́нм.спарт., тс.перан. Sprúngbrett n -(e)s, -er, Sprúngschanze f -, -n, Skísprungschanze [´ʃi:-] f (лыжны);
◊
карыста́ццачым-н.як трамплі́намetw. als Sprúngbrett benútzen
Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)
Важда́цца ’займацца чым-небудзь, корпацца’ (БРС, Мядзв.), важгацца ’тс’ (Шат.), важданіна ’корпанне’ (КТС). Рус.возжаться, вожжаться ’вазіцца, быць у любоўнай сувязі’, важдаться ’тс’, важдать ’вадзіць, абняслаўліваць’, важдение ’хлусня’, важда ’марока, насланнё’, вожданина ’непатрэбная затрымка ў працы’, укр.ваджува́тися ’прывязвацца, прычэплівацца да каго-небудзь’. Варыянты са ‑жд‑, ‑жж‑, ‑зж‑, ‑зг‑ з’яўляюцца, відаць, вынікам экспрэсіўнага ўжывання дзеяслова і кантамінацый з ва́дзіць, прынаджваць, вазіцца і іншымі словамі. Слова важдацца таго ж паходжання, што і бел.вожка, рус.вожжи, польск.wodze, славен.vȏjka, г. зн. да *vodi̯a (Фасмер, 1, 332).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Ліхата́, ліхота ’жорсткасць, лютасць, бязлітаснасць’ (ТС), ’злая бяда, няшчасце’ (Шат.), ’зло’ (Янк. БП), ’непрыемны выпадак; гаротныя, няшчасныя абставіны; злосць, раздражненне’ (Нас.), ліхотка ’кепска, дрэнна’ (Янк. 3.). Укр.лихота, рус.лихота, польск.lichota, н.-луж., чэш., славац.lichota, балг.лихота, ст.-слав.лихота. Прасл.lixota — абстрактны назоўнік ад lixъ > ліхі́ > лі́ха (гл.). (Слаўскі, 4, 231). Аб суф. ‑ота (‑ата) гл. Сцяцко, Афікс. наз., 120–121. Ст.-бел.лихота ’ліслівасць’ у Скарыны мае іншую семантыку (як ст.-чэш.lichota), чым звычайна ’бяда’ (Булыка, Лекс. запазыч., 207).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Вяча́ць ’верашчаць, крычаць’ (Крывіч), вэчати ’раўці’ (Бесар.). Укр.вʼяча́ти ’бэкаць’, рус.веча́ть ’крычаць’ (пск., смал., СРНГ), вяча́ць ’вішчаць’ (Даль), вячу́ ’плачу’, вя́чать (Фасмер), славен.vẹ́čati ’крычаць’ (Плет.). Гукапераймальнае ўтварэнне, чым тлумачацца ваганні ў фанетыцы. Параўн. «вуол вэчит» (Бесар.), «вячить… блеять, кричать как овцы» (Даль, 1, 830). Нельга аддзяляць ад вякаць; гл. Фасмер, 1, 375; Рудніцкі, 1, 510. Вякаць (вячаць, як буркаць) бурчаць, ячаць/якаць і да т. п. Рус.вячать і ячать звязаны; ва ўсякім разе фармальна і фанетычна яны паралельныя; гл. Фасмер, 4, 570, 571.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
До́лата ’долата’ (БРС). Рус.долото́, укр.долото́, чэш.dláto, польск.dłuto, балг.длато́. Зыходным для гэтых форм з’яўляецца прасл.*dolbto (гл. Трубачоў, Эт. сл., 5, 60), якое лічыцца больш старым, чым*delbto (балг.длето́, серб.-харв.дле́то, чэш.dletko; гл. Трубачоў, Эт. сл., 4, 205). Параўн. ст.-прус.dalptan ’прабойнік’. Утварэнне з суфіксам *‑to ад асновы *dolb‑, якая мае іменны вакалізм ‑o‑. Формы тыпу *delb‑ лічацца другаснымі. У аснове ляжыць *delb‑: *dьlb‑: *dolb‑ ’дзяўбці’. Гл. яшчэ Фасмер, 1, 526; Траўтман, 54; Бернекер, 1, 183.