пераду́маць

1. (памяняць думку) sich éines ánderen besínnen*, séine Ánsicht ändern;

2. разм. (абдумаць шмат) überlégen vt, náchdenken* vi (аб чым-н. über A)

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

парасці́ bewáchsen sein (чым-н. mit D), überwúchert sein (mit D), überwáchsen sein (mit D);

панадво́рак паро́с пустазе́ллем der Hof ist mit Únkaut bewáchsen [überwúchert]

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

рызыкава́ць riskíeren vt, wágen vt, ein Rísiko éingehen*; aufs Spiel sétzen (чым-н. A); Gefáhr láufen*;

рызыкава́ць жыццём das Lében éinsetzen, sein Lében riskíeren

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

саўдзе́льнічаць (у чым-н.) mítbeteiligt sein (an D); sich betéiligen (an A), téilnehmen* аддз. vi (an A), éinen Ánteil háben (an D); míttun* vi

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

бу́хаць

1. разм. (грымнуць) knállen vi (чым-н. mit D);

2. (пра гармату) knállen vi, dónnern vi;

3. (пакласці надта многа) zu viel hinéintun*

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

аблы́таць, аблы́тваць

1. (чым-н.) umwíckeln vt; umschnü ren vt;

2. перан. (увесці ў зман) betrügen vt, in die Írre führen, írrelei ten vt

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

абмачы́цца

1. (чым-н.) etw. über sich gíeßen*; sich mit etw. begíeßen*;

2. (пад сябе) разм. sich nass máchen; ins Bett máchen [nässen] (у ложку)

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

абсыпа́нне н.

1. (чым-н.) Bestréuen n -s; Überschǘtten n -s;

2. (чаго-н.) Herábfallen n -s; Ábbröckeln n - (раскрышванне); Láubfall m -s (лісця)

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

зама́хвацца, замахну́цца

1. (zum Schlág) áusholen (чым-н. mit D);

2. перан., разм. (паквапіцца):

зама́хвацца на чужу́ю маёмасць versúchen sich (D) frémdes Éigentum ánzueignen

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

Гра́біць ’грабіць’ (БРС). Параўн. рус. гра́бить, укр. гра́бити, польск. grabić, балг. гра́бя, ст.-слав. грабити і г. д. Прасл. *grabiti ’хапаць, грабіць, браць; зграбаць і да т. п.’ Да і.-е. *ghrōbh‑; параўн. ст.-інд. grāháyati ’прымусіць схапіць’. Гл. Трубачоў, Эт. сл., 7, 97; Фасмер, 1, 449–450; Траўтман, 95–96; Бернекер, 1, 344; Слаўскі, 1, 333–334. Ад гэтага прасл. дзеяслова ўтворана *grabja, *grabji ’граблі, грэбень’ (’тое, чым зграбаюць’): бел. гра́блі, рус. гра́бли, укр. граблі́, польск. grabie, чэш. hrábě і г. д.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)