шо́лудзі, -яў.

Заразнае скурнае захворванне, а таксама струпы, сып, якія паяўляюцца пры гэтым захворванні на скуры пад валасамі.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

шум², -у, м. (разм.).

Пеністы налёт на паверхні супу і пад. пры кіпенні, а таксама пена на сырадоі.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

всеуслы́шание / во всеуслы́шание го́ласна, уго́лас, (гласно, публично) публі́чна, пры наро́дзе, (для всеобщего сведения) для агу́льнага ве́дама, (открыто) адкры́та.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

abstention

[abˈstenʃən]

n.

1) устрыма́ньне n. (ад яды́, курэ́ньня)

2) устрыма́ньне пры галасава́ньні

There were several abstentions from voting — Было́ ко́лькі асо́баў, што ўстрыма́ліся пры галасава́ньні

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

at the point of

пры, ве́льмі блі́зка да, у працэ́се

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

back-to-back

adj. адно́ за адны́м, адно́ пры адны́м

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

grillroom

[ˈgrɪlru:m]

n.

рэстара́н, у які́м мя́са, ры́ба сма́жыцца пры пу́бліцы

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

су..., прыстаўка.

1. Ужыв. пры ўтварэнні назоўнікаў і абазначае:

1) сумеснасць, саўдзел, напр.: сунаймальнік, суадказчык, сустаршыня;

2) падабенства, напр.: суглінак, супесак, сукравіца;

3) сукупнасць, зборнасць, напр.: суквецце, суплоддзе.

2. Ужыв. пры ўтварэнні прыметнікаў і абазначае:

1) суадноснасць пэўнай якасці паміж прадметамі, напр.: суадносны, сугучны;

2) збліжэнне, супадзенне ў прасторы або ў часе, напр.: сучасны, сумежны.

3. Ужыв. пры ўтварэнні дзеясловаў і абазначае сумеснасць, суправаджэнне або ўстанаўленне суадносін паміж чым-н., напр.: сумясціць, суіснаваць, суаднесці.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

ардына́рац, ‑рца, м.

1. Уст. Афіцэр для даручэнняў пры камандуючым.

2. Ваеннаслужачы пры камандзіру або пры штабе для сувязі, выканання асобных даручэнняў і асабістых паслуг.

[Ням. Ordonnanz, фр. ordonnance — веставы.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

upośledzić

зак.

1. пакрыўдзіць;

2. абмінуць, абысці (пры падзеле)

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)