Мінерал, каштоўны камень бледна-ружовага, чырвонага ці аранжавага колеру; разнавіднасць халцэдону. Але падкраўся коўш магутны, Калі світанкам мора спала — Сарваў з чала блакітнай бухты Карону з сердалікаў і апалаў.Арочка.
[Ад грэч. sárdion.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
сту́пацца, ‑аюся, ‑аешся, ‑аецца; зак.
Разм. Стаміцца, многа тупаючы. — А я што, — заскрыпела .. [старая], — камень? Мне мора трэба? Ты вось ляжы, як пан, а я табе ўсюды спраўлюся. Скулу! Ступаліся ногі за ўсім...Брыль.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
аквана́ўт
(ад лац. aqua = вада + гр. nautes = мараплавец)
даследчык мора, які ў спецыяльным гідракасцюме або ў падводным апараце працуе на глыбінях, недаступных вадалазу.
Слоўнік іншамоўных слоў. Актуальная лексіка (А. Булыка, 2005, правапіс да 2008 г.)
дала́й-ла́ма
[манг. dalai-lama, ад dalai = мора (мудрасці) + lama = лама < тыбецк. blama = вышэйшы]
вярхоўная ўрадавая і духоўная асоба ў Тыбеце (гл.ламаізм).
Слоўнік іншамоўных слоў. Актуальная лексіка (А. Булыка, 2005, правапіс да 2008 г.)
захвалява́цца
1. (прамораі г. д.) anfángen* zu wógen [sich zu wéllen];
2. (прачалавека) in Errégung geráten*
Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)
áusschiffen
1.vt выса́джваць [выгружа́ць] з карабля́
2.vi выхо́дзіць у мо́ра (на караблі)
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
glätten
1.vt
1) разгла́джваць, прасава́ць
2) палірава́ць
2.~, sich супако́іцца (пра мора)
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
below2[bɪˈləʊ]prep. ніжэ́й, пад;
below zero ніжэ́й нуля́, ніжэ́й за нуль;
below sea level ніжэ́й узро́ўню мо́ра;
It is below you. Гэта не варта вас.
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
swell1[swel]n.
1. хвалява́нне (мора), зыб
2. нараста́нне, узды́м, пашырэ́нне;
a swell of panic нараста́нне па́нікі
3.mus. знак, які́ азначае нараста́нне і паслабле́нне гу́ку
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
АПВЕ́ЛІНГ (ад англ. up наверх + well хлынуць),
падыманне водаў з глыбіняў у верхнія слаі акіяна, мора. Выклікаецца ўстойлівымі вятрамі, што зганяюць паверхневыя воды ў адкрытае мора, на месца якіх падымаюцца воды слаёў, што ляжаць ніжэй, а таксама пасатнымі і ўсх. памежнымі цячэннямі ў Атлантычным, Ціхім і інш. акіянах. Асабліва актыўны ў прыбярэжных зонах, дзе вада падымаецца з глыбіняў 100—300 м. Агульная пл. пастаяннага апвелінгу складае 1млн. км² пры сярэдняй вертыкальнай скорасці падняцця водаў 1 м/сут. З цыркуляцыяй акіянскіх водаў у працэсе апвелінгу звязваюць утварэнне некаторых радовішчаў карысных выкапняў (напр., фасфарытаў), размяшчэнне багатых прамысл. раёнаў акіяна.