Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
падбру́шнік, ‑а, м.
Частка вупражы — рэмень, які працягваецца пад брухам каня ад адной аглоблі да другой. Завязаць падбрушнік.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
скашо́ўка, ‑і, ДМ ‑шоўцы; Рмн. ‑шовак; ж.
Рэмень, які праходзіць пад брухам каня і змацоўвае страмёны.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
straphanger[ˈstræpˌhæŋə]n.infml пасажы́р, які́ стоячы трыма́ецца за рэ́мень (у аўтобусе, трамваі і да т.п.)
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
нахво́снік, ‑а, м.
Частка вупражы — рэмень, які ідзе па спіне каня ад сядла або падсядзёлка і праходзіць пад хвастом.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
ПРА́ШЧА,
старажытная кідальная зброя. Ручная П. — рэмень з пашыранай сярэдняй часткай або кароткая палка з расколінай ці пятлёй, куды клалі шарападобны камень або металічны снарад, у т. л. гранату. Пасля раскручвання П. і выпускання аднаго канца снарад ляцеў да 150 м. П. выкарыстоўвалася ў арміях Стараж. свету (у Егіпце, Грэцыі, Рыме і інш.); разнавіднасць П. захавалася ў плямён Аўстраліі, Афрыкі, Акіяніі да пач. 20 ст. П. выкарыстоўвалася і ў кідальных машынах — парабалістах.
Прашчы: 1 — скураная з Эрытрэі. Канец 19 ст.; 2 — плеценая з двухколернага шнура. Манголія; 3 — плеценая з Гавайскіх астравоў. 18 ст.; 4 — старажытны воін-прашчнік.
