Му́чыць, драг. му́чытэ ’прычыняць пакуты, мукі; непакоіць’ (ТСБМ, Яруш., Сл. ПЗБ, ТС, КЭС). Укр. му́чити, рус. му́чить, польск. męczyć, н.-луж. mucyś, чэш. mučiti, славац. mučiť, славен. múčiti, серб.-харв. му̏чити, макед. мачи, балг. мъча, ст.-слав. мѫчити. Прасл. mǫčiti. Роднаснымі да яго з’яўляюцца літ. mánkyti ’ціснуць’, ’мучыць’, ст.-сакс. mengian ’перашкаджаць’, ст.-грэч. μάσσω ’мяшу (цеста)’ (Бернекер, 2, 42; Траўтман, 184; Фасмер, 3, 20; Бязлай, 2, 205).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
incommode
[,ɪnkəˈmoʊd]
v.t.
перашкаджа́ць; прычыня́ць невыго́ду; турбава́ць, непако́іць
Will it incommode you if we open the window? — Ці ня бу́дзе вам перашкаджа́ць, калі́ мы адчы́нім вакно́?
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
zúfügen vt
1) дадава́ць
2) прычыня́ць (непрыемнасць);
j-m Scháden ~ рабі́ць каму́-н. шко́ду
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
sting2 [stɪŋ] v. (stung)
1. прычыня́ць во́стры боль, адчува́ць во́стры боль;
The smoke is stinging my eyes. Дым выядае мне вочы.
2. джа́ліць, кало́ць, пячы́ (пра крапіву)
♦
nothing stings like the truth пра́ўда во́чы ко́ле
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
ranić
незак.
1. раніць;
2. перан. раніць; прыносіць (прычыняць) боль;
ranić czyje uczucia — закранаць (раніць) чые пачуцці
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
hurt3 [hɜ:t] v. (hurt)
1. вы́цяць; прычыня́ць боль
2. infml бале́ць (пра руку, нагу і да т.п.)
3. кры́ўдзіць; зневажа́ць
4. : be hurting infml адчува́ць сябе́ няшча́сным
5. рабі́ць шко́ду, прычыня́ць стра́ту; псава́ць;
hurt smb.’s reputation падарва́ць чыю́-н. рэпута́цыю;
be hurting for smth. AmE быць у ця́жкім стано́вішчы, асаблі́ва з-за недахо́пу гро́шай
♦
it won’t/wouldn’t hurt smb. to do smth. не пашко́дзіць/бу́дзе кары́сным каму́-н. зрабі́ць што-н.;
It won’t hurt you to read this article. Вам карысна будзе прачытаць гэты артыкул.
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
cause2 [kɔ:z] v.
1. прычыня́ць
2. выкліка́ць, з’яўля́цца прычы́най;
What caused his death? Ад чаго ён памёр?; Што з’явілася прычынай яго смерці?;
What causes the tides? Што выклікае прылівы?;
This has caused us much anxiety. Гэта прынесла нам шмат турбот.
3. прымуша́ць
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
ánlehnen
1. vt (an A) прыхіна́ць (да чаго-н.); прычыня́ць (дзверы)
2. ~, sich прыхіна́цца, прытуля́цца (да чаго-н.)
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
béibringen* vt
1) прыво́дзіць (доказы)
2) навуча́ць (чаму-н.);
j-m Fértigkeiten ~ прывіва́ць каму́-н. на́выкі; растлума́чваць
3) прычыня́ць (страту)
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
Lücke f -, -n
1) пусто́е ме́сца
2) адту́ліна;
éine ~ réißen* прабіва́ць адту́ліну; прычыня́ць шко́ду
3) pl хі́бы, прага́лы (у ведах)
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)